“ไม่ได้... พี่ยอดก็รู้ว่าระหว่างเรามันไม่มีทางที่จะเป็๲ไปได้ เพราะว่าฉันมีพี่ล้อมอยู่ทั้งคน... ลืมหรือยังไงว่าฉันเป็๲ผู้หญิงมีลูกมีผัวแล้ว”

    มาลีให้สติ พยายามหักห้ามความรู้สึกของช่างยอดว่าอย่าคิดอะไรเกินเลยไปมากกว่านี้

    “แต่... พี่พูดจริงๆ นะ คงจะดีถ้าเอ็งเป็๲เมียพี่... ไอ้แดงพี่ก็ไม่รังเกียจ พี่จะเลี้ยงมันให้เหมือนลูกของพี่”

    ความหลงใหลในเรือนร่างและลีลาสวาทของแม่ลูกอ่อนร้อนสวาทอย่างมาลี ทำให้ช่างยอดเริ่มคิดเตลิดเพริดไปไกล

    “พี่พูดจริงหรือ?”

    คำพูดของช่างยอดสะกิดหัวใจของมาลีอย่างแรง

    “จริงสิ... ถ้าเอ็งกับไอ้ยอดเลิกกันพี่จะดูแลเอ็งกับไอ้แดงต่อไป ตอนนี้ชีวิตพี่มีพร้อมทุกอย่าง ขาดก็แต่ผู้หญิงอย่างเอ็งนี่แหละ”

    ความอยาก๳๹๪๢๳๹๪๫มาลีทำให้ความคิดด้านมืดแล่นวาบเข้ามาในสมองของช่างยอด

    “แต่... ไม่ได้... ฉันทิ้งพี่ล้อมไม่ได้”

    มาลีส่ายหน้า พยายามจะไม่อ่อนไหวกับคำโน้มน้าวของนายช่าง

    “เอ็งคิดให้ดีมาลี”

    ช่างยอดยังไม่ละความพยายาม

    “ฉันทำไม่ได้”

    มาลีส่ายหน้า น้ำตาคลอ ต่อให้บุญล้อมต้องเสื่อมสมรรถภาพทางเพศจนแท่งเล็กๆ สั้นๆ นั้นเหลือเอาไว้เยี่ยวเพียงอย่างเดียว นั่นก็ไม่ใช่ ‘ข้ออ้าง’ ที่จะทำให้หล่อนทิ้งเขาไปมีผัวใหม่ มาลีทำไม่ลง

    บุญล้อมเป็๲คนดี มาลีรู้อยู่แก่ใจ ถ้าตัดเ๱ื่๵๹การทำหน้าที่บนเตียงที่บกพร่องออกไป ก็ถือว่าบุญล้อมได้ทำหน้าที่ได้อย่างสมบูรณ์แบบ

    มาลีรู้ว่าบุญล้อมรักลูกมาก... ทุกวันหลังเลิกงานเขาต้องเดินออกไปซื้อลูกชิ้นปิ้งที่ข้างสะพานลอยกลับมาฝากไอ้แดงทุกครั้ง

    วันนี้บุญล้อมสามารถทำหน้าที่ ‘พ่อ’ ได้อย่างไม่ขาดตกบกพร่อง ถึงแม้ว่าเขาจะไม่สามารถทำหน้าที่ ‘ผัว’ ได้เหมือนเมื่อก่อนก็ตาม