ทุกคนไม่พอใจอย่างมาก ก่อนหน้านี้ิอวี่พอจะมีฝีมืออยู่บ้างก็จริง ไม่อย่างนั้นก็คงไม่สามารถบีบจนเสือดาวสีเืล่าถอยไปแน่ แต่เขาก็มีขอบเขตหลุดพ้นปุถุชนขั้นที่เจ็ดเท่านั้น แล้วจะไปสู้กับหลัวชงได้อย่างไรกัน?
ตอนนี้ต่อให้เขาออกหน้ามันก็ไม่มีประโยชน์ แล้วไอ้ฝีมือที่เขามีก่อนหน้าก็กลายมาเป็ตัวถ่วง ทำให้ทุกคนต้องเอาชีวิตมาทิ้งด้วย!
“พวกเ้าพูดอะไรของพวกเ้า!”
เล่อเทียนทนดูต่อไปไม่ไหว หน้าของเขาแดงมาก เขากัดฟันพูดว่า “หากไม่ใช่เขาช่วยเอาไว้ พวกเ้าคงได้ตายอยู่กลางฝูงอสูรนั่นแล้ว แล้วคนที่จะฆ่าพวกเ้าก็คือหลัวชง พวกเ้ายังมีหน้ามาพูดบ้าบออะไรแบบนี้อีก?”
ทุกคนเงียบไป แต่จากนั้นก็มีคนโต้กลับมาว่า “หากเมื่อครู่เขาไม่เสนอความเห็นออกมา เราก็รอดแล้ว มันคือเื่จริง”
“นี่คือเหตุผลในการกล่าวโทษเขาหรือ? เมื่อครู่พวกเ้าแต่ละคนร้องจะเอายาจูหยวนตันคืน เื่ของตัวเองแท้ๆ แต่ยังโยนความผิดทั้งหมดมาที่คนอื่นอีก?” เล่อเทียนหมดคำพูด แล้วก็รู้สึกโกรธอย่างมาก
คนอื่นต่างเงียบไม่พูดไม่จา แต่ว่าสายตาของพวกเขามองไปที่ิอวี่ด้วยความแค้นใจ
หากไม่ใช่เพราะิอวี่ พวกเขาก็คงไม่ต้องตกอยู่ในสภาพแบบนี้
หลัวชิงยิ้ม ยิ้มอย่างโเี้ “ข้ารู้สึกว่าทุกท่านวิเคราะห์ได้มีเหตุผลทีเดียว ถ้าอย่างไร ... เอาอย่างนี้ ใครสังหารเขาได้ข้าก็จะปล่อยคนๆ นั้นไป พวกเ้าว่าดีหรือเปล่า?”
ิอวี่มองไปที่ทุกคนอย่างเงียบๆ เขาจ้องสำรวจไปที่ทุกคนแต่ไม่ได้พูดอะไรเลยแม้แต่คำเดียว
“ข้า! ข้าฆ่าเขาเอง!”
“ข้าฆ่าเอง!”
นอกจากเล่อเทียนแล้ว แต่ละคนดูกระตือรือร้นมาก พุ่งเข้ามาเพื่อสังหาริอวี่
แต่ว่าทันใดนั้นิอวี่ก็หรี่ตาลง อานุภาพกดทับที่รุนแรงะเืจนพื้นดินแตกเป็ลาย และทำการกดดันจนกลุ่มคนที่โจมตีเข้ามานั้นกระเด็นออกไป!
เดิมทีกลุ่มคนที่โจมตีเข้ามานั้นรู้สึกว่ามีแรงกดที่มีอานุภาพอย่างมากทับลงมาจาก้า ทำให้พวกเขารู้สึกว่าร่างกายหนักอึ้ง แต่เมื่อมองไปยังดวงตาของิอวี่เท่านั้น ... รูม่านตาที่เต็มไปด้วยลมปราณแห่งความตายเหมือนจะพุ่งเข้าสู่ดวงิญญา และเผาดวงจิตของพวกเขาอย่างบ้าคลั่ง!
“อ๊าก!”
คนในกลุ่มบางคนทนไม่ไหวถึงกับคุกเข่าลงไปกับพื้นเลย และยังมีอีกหลายคนทนพลังจิตที่รุนแรงและแข็งแกร่งแบบนี้ไม่ได้ ถึงกับลงไปชักดิ้นชักงออยู่บนพื้นจนปัสสาวะราด!
เมื่อััได้ถึงสถานการณ์เช่นนี้ พวกเขาก็พยายามจะควบคุมตัวเองเอาไว้ แต่ว่าร่างกายของพวกเขากลับไม่ฟังคำสั่ง ราวกับว่าดวงตาของิอวี่มันทำให้สิ่งมีชีวิตทุกอย่างนั้นสั่นสะท้านไปกันหมด!
ในสถานการณ์แบบนี้ มันเหมือนกับที่เสือดาวสีเืเป็เลยนี่นา?
ที่แท้เป็เพราะเสือดาวสีเืพวกนั้นกลัวตายอย่างถึงขีดสุดถึงได้มีสภาพอนาถขนาดนั้น! ตอนนี้แต่ละคนที่อยู่บนพื้นช่างไม่ต่างอะไรกับสัตว์เดรฉานพวกนั้นเลย สภาพเป็แบบเดียวกันกับเสือดาวสีเืทั้งหมด!
ทุกคนตะลึงและเข้าใจขึ้นมาทันที!
ิอวี่ไม่ได้มีของวิเศษหรือเคล็ดลับอะไรเลย เขาใช้ความสามารถของตัวเองทั้งหมด! เพียงแต่ก่อนหน้านี้เขาไม่ได้ใช้อานุภาพนั้นกับพวกเขาเท่านั้นเอง
อาจเป็ไปได้ว่าในสายตาของิอวี่แล้ว พวกเขาคงไม่ต่างกับเดรฉานเสือดาวสีเืพวกนั้น!
และทุกคนก็รู้สึกได้ว่าอานุภาพของลมปราณแห่งความตายของิอวี่นั้น บริสุทธิ์ สะอาด มันทะลุทะลวงเข้าไปถึงดวงิญญาส่วนลึก มันน่ากลัวกว่าของพวกหลัวชงเป็หลายเท่า! นี่แหละเทพมรณะของจริง!
ทำให้ทุกคนเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและยำเกรงสายตาของิอวี่อย่างมาก
“นี่มันเื่อะไรกันเนี่ย? สับเขาให้เละไปเลย”
หลัวชงไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น จึงออกคำสั่งพี่น้องอีกเก้าคนของเขา แต่ในเวลานี้เอง ิอวี่กลับแผ่พลังออกมาอีกครั้ง จิตแห่งความตายกดทับลงมาบนหัวของผู้กล้าสิบคนของตำหนักโยวิ
หลัวชงััได้ถึงอานุภาพแห่งความตายที่พุ่งเข้ามา ความสามารถของเขานั้นแข็งแกร่งมาก สามารถต้านทานจิตสำนึกได้ แต่กระนั้นตัวเขาก็รู้สึกทรมานเช่นกัน
“ทุกคน เล่นงานเขา ฆ่าเขาให้ตาย!” หลัวชงรู้สึกได้ว่าสถานการณ์ผิดแปลกไป จึงสั่งให้ทุกคนลงมือเล่นงานพร้อมกัน
แต่ว่า ผู้กล้าของตำหนักโยวิทั้งเก้าคนกลับไม่ขยับเลย ตอนนี้พวกเขาถูกพลังแห่งความตายะเืจนไปเป็บ้าไปแล้ว!
“เริ่มจากลูกน้องของเ้าก็แล้วกัน”
ิอวี่ยกแขนซ้ายขึ้นมา จากนั้นก็มีเส้นแสงเก้าเส้นพุ่งออกมาจากเกราะแขนเฮยจิน และหมุนไปรอบๆ
“จึ๊ก! จึ๊ก!”
บริเวณหัวของผู้กล้าเก้าคนของตำหนักโยวิถูกยิงทะลุ จากนั้นพวกเขาก็ล้มลงอย่างไร้เรี่ยวแรง
จากนั้นแสงทั้งเก้าก็บินกลับมาข้างกายิอวี่ มันคือมีดบินปี้ลั่วทั้งเก้าเล่ม มันหมุนและลอยอยู่รอบตัวของเขา
หลังจากที่ิอวี่ทะลวงขอบเขตหลุดพ้นปุถุชนขั้นที่เจ็ดแล้ว พลังจิตของเขาก็สูงขึ้นไปอีกขั้น เดิมเขาพอจะฝืนใช้พลังจิตเพื่อควบคุมมีดบินเก้าเล่มได้ แต่ในตอนนี้ เขาสามารถควบคุมมีดบินปี้ลั่วได้อย่างแท้จริง !
เพราะดวงตาเทพมรณะมีผลสั่นสะท้านที่รุนแรงมาก อีกทั้งิอวี่ก็ใช้มีดบินปี้ลั่วทันทีทันใด ทำให้ผู้กล้าทั้งเก้าคนที่ไม่ทันตั้งตัวตายลงในทันที!
“นี่มันอะไรกัน!”
หลัวชงคิดไม่ถึงเลยว่าคนของเขาทั้งเก้าคนจะต้องตายแบบนี้ สายตาที่มองไปที่ิอวี่เหี้ยมโหดมากขึ้น จากนั้นเขาก็ยกดาบของเขาขึ้นมา ลมปราณสีดำอมม่วงพุ่งขึ้นมาบนตัวดาบ แล้วใช้มันฟันไปที่ตัวของิอวี่
แต่ิอวี่กลับไม่ขยับเลย เขารวบรวมพลังจิตทั้งหมดควบคุมมีดบินปี้ลั่วให้โจมตีไป
มีดบินปี้ลั่วลอยอยู่กลางอากาศและต้านการโจมตีของหลัวชงเอาไว้!
หลัวชงมีพลังเทียบเท่าราชสีห์สี่พันตัว แต่ิอวี่กลับใช้แค่พลังจิตควบคุมมีดบินหนึ่งเล่มก็สามารถต้านการโจมตีเต็มกำลังของเขาได้
พูดได้เลยว่า ความแข็งแกร่งของพลังจิตของิอวี่นั้น เทียบได้กับผู้กล้าขอบเขตหลุดพ้นปุถุชนขั้นที่เก้าขั้วพลังสูงสุดเลย!
เมื่อหลัวชงโจมตีแต่ไม่เป็ผล เขาก็ยกดาบขึ้นมาฟันอีกครั้ง แต่ก็ถูกมีดบินต้านเอาไว้ได้ทั้งหมด!
ทุกคนเห็นหลัวชงใช้พลังทั้งหมดที่มีเล่นงานิอวี่ ใช้กระบวนท่าสังหารเล่นงานไปตามช่องและมุมต่างๆ
แต่ิอวี่กลับยืนอยู่กับที่โดยไม่หันหน้าไปด้วย เขาควบคุมมีดบินทั้งเก้าเล่มต้านการโจมตีอยู่อย่างต่อเนื่อง
“ร้าย ... ร้ายกาจขนาดนี้เลย?”
ทุกคนถึงกับหางตากระตุก ในใจก็รู้สึกตุ๊มๆ ต่อมๆ “ไม่ทำให้จบๆ สักทีนะ!”
เริ่มแรกพวกเขายังคงรู้สึกแค้นิอวี่อยู่ ต่อมาก็เจอสายตาพิฆาตของิอวี่เข้าไปจนกลัวจนปัสสาวะเล็ดปัสสาวะราดไปหมด น่าขายหน้าสุดๆ จากนั้นก็เห็นิอวี่ฆ่าผู้กล้าเก้าคนภายในพริบตาเดียว สุดท้ายก็เห็นิอวี่ยืนอยู่กับที่ ต้านการโจมตีของหลัวชงได้ทั้งหมด
“เมื่อครู่ใครนะที่บอกว่าจะฆ่าเขา?” มีคนหันไปถามคนข้างๆ
อีกคนก็พูดดูถูกขึ้นมาว่า “เป็เ้าไม่ใช่หรือที่ะโคนแรกเลย เป็โจรแต่ริร้องให้จับโจร น่าขำ!”
“พูดอย่างกับเมื่อครู่เ้าไม่ได้พูดอย่างนั้นแหละ? เลิกเสแสร้งสักทีเถอะ เ้าเองก็มีส่วนเหมือนกันนั่นแหละ!”
“ข้าพูดอะไร? เ้าหูแว่วไปเองหรือเปล่า”
พอเห็นคนรอบตัวเริ่มพูดคุยกันเล่อเทียนก็ถึงกับหมดคำพูด ราวกับว่าิอวี่ตั้งใจให้เขาคนเดียวที่ไม่โดนสายตาแห่งความตายนั่น แต่พอเห็นสภาพคนข้างๆ ของเขาแล้ว เขาก็ตกตะลึงไปไม่น้อยเหมือนกัน
หากเป็ไปได้แล้วล่ะก็ เขาไม่มีทางอยากจะไปลองความรู้สึกแบบนั้นแน่
“อวี่ิ เ้าเป็ใครกันแน่นะ?” เล่อเทียนมองไปที่ิอวี่ แล้วบ่นพึมพำคนเดียว
ในเวลานี้เอง การต่อสู้ก็เริ่มดุเดือดมากขึ้น พูดให้ถูกต้องอีกหน่อยก็คือ ั้แ่ต้นจนจบมีแค่หลัวชงที่ลงมืออย่างบ้าคลั่ง เขาะเิพลังสูงสุดที่เขามีออกมาอยู่ฝ่ายเดียว!
แต่สู้กันมากว่าร้อยกระบวนท่า หลัวชงก็ยังไม่สามารถทำลายการป้องกันของิอวี่ได้เลยแม้แต่นิดเดียว!
ิอวี่เอามือไขว้หลัง จากนั้นก็มองหลัวชงที่เหงื่อท่วมตัวแล้วพูดว่า “หมดมุกแล้วหรือยัง? ถ้าหมดแล้ว ตาข้าบ้างล่ะ”
มีดบินปี้ลั่วลอยหมุนอยู่กลางอากาศ จากนั้นก็แผ่ลมปราณที่น่ากลัวมากออกมา แล้วพุ่งโจมตีไปยังหลัวชง
เมื่อััถึงลมปราณอันน่ากลัวของมีดบินปี้ลั่ว หลัวชงก็ถอยหลังไป จากนั้นก็ะโว่า “ข้ายังไม่หมดมุกนะ! เ้าอย่าเพิ่งลงมือสิ!”
“น่าขำ”
ิอวี่ควบคุมพลังจิต มีดบินเก้าเล่มเรียงเป็หน้ากระดานแนวตรงราวกับัหิมะ จากนั้นก็มุดทะลวงอากาศโจมตีไปยังหลัวชง
เมื่ออยู่ต่อหน้าการโจมตีด้วยลมปราณแห่งความตายแบบนี้ สายตาของหลัวชงแข็งมาก เขายกดาบในมือขึ้นมาแล้วใช้พลังทั้งหมดที่มีเงื้อดาบฟันลงมา!
“ดาบยมโลก!”
หลัวชงถอยหลัง มีดบินปี้ลั่วทั้งเก้าเล่มเองก็ถูกฟันพุ่งกระจายไปทั่ว
ในเวลานี้พื้นที่ด้านหน้าของิอวี่นั้นเปิดกว้าง ดวงตาของหลัวชงก็มีประกายที่เ็า สัญชาตญาณในการต่อสู้ในหลายปีที่ผ่านมาของเขาสั่งให้เขาพุ่งโจมตีไปที่ิอวี่ในทันที เขารวบรวมพลังลมปราณสีม่วงไปที่หมัดขวาที่มีพลังชั่วร้ายอยู่ด้วยแล้วซัดไปที่หน้าอกของิอวี่
“หมัดยมโลก!”
หมัดนี้ของเขาเป็ทักษะการต่อสู้หลิงระดับสูง และยังมีพลังแห่งความตายอันชั่วร้ายด้วย ต่อให้ิอวี่จะมีพลังจิตที่แข็งแกร่งมากแค่ไหน แต่ขอแค่หมัดของเขาถูกเป้า ร่างกายของิอวี่ก็จะแตกสลายเหมือนกระดาษแผ่นหนึ่ง
“ตาย!”
“อย่างนั้นหรือ?” ในตอนที่หมัดกำลังจะมาถึงตัว ิอวี่กลับยื่นฝ่ามือขวาของเขาออกไป แล้วต้านหมัดยมโลกเอาไว้
หมัดยมโลกมีอานุภาพที่ร้ายแรงมาก แต่เมื่อปะทะเข้ากับฝ่ามือของิอวี่มันก็อ่อนปวกเปียกไปเลยในทันที มันดูไร้เรี่ยวแรง ลมปราณพุ่งไปตามชีพจรทั้งสามสิบหกจุดทั่วแขนของิอวี่และะเิพลังออกมา!
“ฝ่ามือปลิดิญญาชุ่ยอวี้!”
“ตู้ม!”
แรงะเิกระจายตัวออกเป็รูปทรงพัด ทำให้เกิดแรงสั่นะเืสนั่นหวั่นไหว จากนั้นทุกคนก็ได้เห็นว่าิอวี่นั้นซัดฝ่ามือขวาออกไป ทำให้แขนขวาของหลัวชงหายไปจนหมดั้แ่่คอจนถึงเอว มันบุ๋มเป็ครึ่งวงกลม หัวไหล่ หน้าอกของเขาทะลุเป็รูไม่เหลือเลย!
“ ... ฝ่ามือปลิดิญญาชุ่ยอวี้!”
เล่อเทียนทรุดตัวลงไปกับพื้นแล้วพูดอย่างติดอ่างว่า “เ้าคือ ... คือคือคือิอวี่หรือ? บ้าไปแล้ว ... เ้าคือิอวี่!”
คิดไม่ถึงเลยว่าเขาจะได้พบกับคนที่เขาปลาบปลื้มโดยไม่รู้ตัว หัวใจของเล่อเทียนนั้นเต้นไม่เป็จังหวะเลย ตอนนี้เขารู้สึกประหลาดใจมากจริงๆ !
หากไม่ใช่เพราะิอวี่ยังต่อสู้ไม่จบ เขาคงพุ่งเข้าไปขอลายเซ็นเป็แน่ ขอสักสิบลายเซ็นไปเลย เก็บไว้เองสาม อีกเจ็ดเอาไปแจกคนในบ้านและเพื่อนๆ ต่อไปถ้าพบเจอใครเข้า เขาก็พูดได้เต็มปากว่าเขาเคยต่อสู้เคียงบ่าเคียงไหล่กับองค์ชายสิบเจ็ดิอวี่
ฮ่าฮ่า แค่คิดก็รู้สึกแล้วว่าได้หน้ามาก!
มีคนดีใจก็มีคนตกตะลึงเช่นกัน หลัวชงที่ประลองอยู่อึ้งมาก
เขาค่อยๆ ก้มหน้าลงแล้วพบว่าร่างกายซีกขวาของเขานั้นไม่เหลือเลย แขนขวา หัวไหล่ขวา หน้าอกขวา ไม่มีอะไรอยู่เลย! ฝ่ามือเมื่อครู่ของิอวี่ะเิจนร่างกายเขาเละไปข้างหนึ่งเลย!
“เ้า ... ” หลัวชงมองไปที่ิอวี่ด้วยสายตาที่ตะลึงมาก เขาคิดไม่ถึงเลยว่า คนไม่เอาไหนที่เขาดูถูกจะมีความสามารถมากพอที่จะฆ่าเขาแบบนี้!
ถึงแม้จะรู้สึกเสียใจ แต่ในใจของเขากลับมีความแค้นมากกว่า!
อาการาเ็ขนาดนี้ของเขาต้องตายแน่ๆ แต่ว่า อย่างไรเขาก็ไม่มีทางปล่อยิอวี่ไปแบบนี้แน่นอน
“เ้าคิดว่า ... ฆ่าข้าได้ ... เ้าจะได้ใจได้งั้นหรือ? ฮึฮึ ... ในตำหนักโยวิ ... ข้าไม่ใช่คนที่แข็งแกร่งที่สุด! รักษาชีวิตที่เหลือของเ้าให้ดีเถอะ! อีกไม่นาน ... เ้าก็จะ ... ไปอยู่เป็เพื่อนข้าแล้ว ... ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!”
จากนั้น หัวของหลัวชงก็ะเิออก มีกลุ่มควันสีม่วงกระจายไปทั่ว แล้วพุ่งเข้าสู่ิัของิอวี่
“นี่มันอะไร?”
ิอวี่ถอยหลังไป เขาััได้ว่ามีลมปราณสีม่วงซึมเข้าสู่ิัของเขา
มันเหมือนเป็ของที่ไม่ได้ดูร้ายกาจอะไร แต่กลับทิ้งพลังชั่วร้ายอ่อนๆ เอาไว้ในร่างกายของิอวี่!
ไม่ว่าิอวี่จะใช้วิธีการใดก็ตาม เขาก็ไม่สามารถกำจัดพลังชั่วร้ายนั้นออกจากร่างกายไปได้!