“จิ้งหยวน เกิดสิ่งใดขึ้น?”
ย้อนกลับไปเมื่อหลายชั่วยามก่อน พระสนมอู่เฟยก็แปลกใจเล็กน้อย ที่เห็นว่าจิ้งหยวนมาหานางที่ตำหนักหยางเป็การส่วนตัว ทั้งๆ ที่ยามปกติ เด็กคนนี้จะไม่เคยมาที่นี่เลยหากไม่มีปัญหา ก่อนที่จิ้งหยวนจะโค้งคำนับแล้วพูดว่า
“หลานมาเยี่ยมพระมาตุจฉาพ่ะย่ะค่ะ เมื่อเร็วๆ นี้กระหม่อมได้รับของเหลววิเศษที่สามารถชำระเส้นผมมาได้จากพ่อค้าต่างแดน จึงมีความคิดที่จะนำมันมามอบให้พระสนมสักเล็กน้อยเป็ของขวัญ”
พระสนมอู่เฟยได้ยินแบบนี้ก็เต็มไปด้วยรอยยิ้ม หลานชายของนางนับวันยิ่งมีเหตุมีผลพูดเป็มากขึ้นเก่า ถึงขนาดรู้วิธีการพูดบางอย่างที่แอบแฝงเหมือนพวกคนแก่หัวโบราณในท้องพระโรง ใช้คำหวานและเอาของมีค่ามาหลอกล่อ เพื่อแลกกับบางสิ่งซึ่งน่าจะเป็จุดประสงค์ที่แท้จริงในการมาหานาง
“ของเหลวแบบใดรึ” เมื่อได้รับอนุญาต จิ้งหยวนก็หยิบขวดกระเบื้องเคลือบสีขาวและขวดสีน้ำตาลขนาดเท่าฝ่ามือออกจากแขนเสื้อ แล้วค่อยๆ วางไว้ในมือของพระสนมอู่
“กลิ่นหอมมาก”
หลังจากเปิดขวดและดม พระสนมอู่เฟยก็พยักหน้าด้วยความใที่ไม่อาจปกปิด สิ่งนี้ให้ความหอมยิ่งกว่าผงหอมใดที่อยู่ในวัง ก่อนที่พระนางสอบถามวิธีใช้ แล้วเรียกนางในให้เข้ามาหาหลังจากรู้วิธีใช้งาน
“มานี่ เตรียมน้ำให้ข้า ข้าจะลองใช้สิ่งนี้” เมื่อพบของดีๆ พระสนมอู่เฟยก็อดไม่ได้ที่อยากจะลอง
ภายใต้การเตรียมของในเวลาไม่นาน จิ้งหยวนก็บอกให้นางในเตรียมอ่างและน้ำชามหนึ่ง เทของเหลวให้กับพระสนมตามวิธีที่เขาบอก จนขณะที่สระผมด้วยแชมพูแล้วเกิดฟอง กลิ่นหอมอันรุนแรงก็ค่อยๆ ลอยอบอวลไปทั่วอากาศ ทำเอานางในและเหล่าขันทีที่ยืนอยู่ข้าง ๆ อดไม่ได้ที่จะแสดงสีหน้าแห่งความประหลาดใจออกมา
“สิ่งที่เ้านำมานั้นช่างอัศจรรย์มาก หลังจากสระผมแล้ว ไม่เพียงแต่จะมีกลิ่นหอม แต่ความสดชื่นและความสบายมันนับว่าเป็ของวิเศษที่ไม่เคยััมาก่อน” ความงามและสตรีเป็ของคู่กัน หลังจากสระผม พระสนมอู่เฟยจึงพอใจมากจนปรากฏรอยยิ้มหุบไม่ลง ลูบไร้และถือขวดแชมพูไม่มีความคิดที่จะวางลงเลย
“ทูลพระมาตุจฉา แชมพูนี้นอกจากมีกลิ่นหอมแล้ว มันสามารถทำให้เส้นผมนุ่มได้ด้วย แต่ต้องใช้คู่กับสิ่งนี้บ่อยๆ”
“หลานเรียกมันว่าครีมนวด ให้ใช้สิ่งนี้หลังจากใช้แชมพูเสร็จ หมักที่เส้นผมไว้สักครึ่งก้านธูปแล้วล้างออก มันจะทำให้เส้นผมของพระมาตุจฉานุ่มสบายั้แ่ครั้งแรกที่ใช้มัน”
อะไร?
มีของวิเศษที่ดีกว่าแบบนั้นซ่อนอยู่ด้วย?
คำพูดของจิ้งหยวนที่เหมือนพนักงานขายประกัน มันก็ทำให้ทุกคนที่ได้ยินใ โดยที่อยากจะรู้ผลลัพธ์เร็วๆ พระสนมก็โบกมือให้นางในรับขวดครีมนวดจากจิ้งหยวน แล้วคลึงที่เส้นผมหมักไว้ตามที่จิ้งหยวนบอก
พอเห็นว่าสมควรแก่เวลาแล้วล้างด้วยน้ำเช็ดเส้นผมให้แห้ง ผลลัพธ์ที่ออกมาก็เป็อย่างที่จิ้งหยวนพูดจริงๆ ว่าแค่สระผมและใช้เพียงแค่ครั้งแรกก็ทำให้เส้นผมเงางามดูนุ่มสบาย
“ว้าวว”
ดูจากดวงตาที่เบิกกว้างของพระสนม จิ้งหยวนก็ยิ้มเมื่อเห็นว่าแผนการแรกของเขาสำเร็จ
“เก็บขวดแชมพูและครีมนวดให้ดีๆ หากขวดเหล่านี้หายหรือแตก พวกเ้าจะต้องเป็ผู้ชดใช้มัน” พระสนมอู่เฟยพูดออกมาด้วยใบหน้าที่จริงจังเป็อย่างมาก
และหลังจากเสร็จสิ้นวัตถุประสงค์การมา จิ้งหยวนก็ไม่ได้มีความคิดที่จะอยู่ที่นี่นาน ทำการพูดถามไถ่เื่ชีวิตเล็กน้อย ก่อนที่เขาจะขอตัวทูลลา เพราะยังมีอีกหลายๆ อย่างที่เขาต้องวางแผนกลับไปทำ
สตรีที่พบเื่ความงาม แล้วมีหรือที่จะไม่อวด ดังนั้นหลังจากที่จิ้งหยวนกลับไปแล้ว พระสนมก็ไปที่สวนหลวง จุดรวมตัวที่สนมและนางกำนัลส่วนใหญ่มักจะไปอยู่ในตอนร้อนๆ ของ่บ่าย
ด้วยที่พึ่งสระผมมา หลายคนได้กลิ่นหอมพิเศษที่ไม่เหมือนกลิ่นที่มาจากเครื่องหอม สนมคนหนึ่งก็ทนไม่ไหว สอบถามออกมาว่านางไปพบเจอสิ่งใดที่พิเศษมา
“พระสนมอู่เฟย เส้นผมของท่านต่างจากวันก่อนๆ นัก ไม่ทราบว่าไปทำสิ่งใดมาใน่นี้อย่างนั้นรึ ช่วยบอกแก่บรรดาน้องสาวให้ทราบกันสักหน่อยได้หรือไม่?”
นางกำนัลน้อยที่ถูกส่งมาถวายตัวให้เข้ามาในวังแต่ยังไม่มีตำแหน่ง ลองขอััเส้นผมเรียบๆ ของพระสนมอู่เฟย สีหน้าที่แสดงออกมาก็ไม่อาจปฏิเสธได้ ว่านางเกิดความอิจฉาอยากรู้อยากเห็นอยู่เต็มอก ว่าพระสนมอู่ไปได้ของดีมาจากที่ไหน ถึงสามารถปล่อยกลิ่นหอมออกมาจากเส้นผมได้โดยที่ไม่ใช้กำหยานและผงเครื่องหอม
“ข้าได้ยินมาว่าท่านโหวได้เข้าเฝ้าสนมเมื่อตอนสาย ข้าสงสัยว่าคงเป็สิ่งนี้เป็แน่ ที่ทำให้เส้นผมของพี่สาวอู่เงางามเช่นนี้” บางคนก็อดไม่ได้ที่จะพูดถึงสิ่งที่พวกนางรู้ออกมาให้ทุกคนได้ยิน
วังหลังมีสายตาอยู่ทั่วทุกที่ สิ่งเล็กๆ น้อยๆ ไม่เคยหลุดรอดจากดวงตามากมาย โดยเฉพาะการเข้าเฝ้าด้วยความตั้งใจของจิ้งหยวนที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน เื่พวกนี้จึงเป็ที่สนอกสนใจแก่คนในวังที่วันๆ ไม่ค่อยจะมีกิจกรรมอะไรให้ทำ
จนการพูดสนทนาในเื่นี้ มันก็ทำให้สนมคนอื่นๆ และเหล่านางกำนัลหันความสนใจไปหาสนมอู่เฟยจนหมด
ชีวิตในวังสะดวกสบายแต่ก็ค่อนข้างเหงาและอาภัพ ตราบใดที่มีของงามๆ พวกนางก็จะคว้ามาให้ได้เพื่อทำให้ฝ่าาเกิดความพึงพอใจ
“หลานข้ามาหาและเขาได้สิ่งที่เรียกว่าแชมพูมาจากพ่อค้าต่างแดน มันเป็ของวิเศษที่เรียกว่าแชมพู เพียงทำความสะอาดล้าง เส้นผมก็จะงดงามและมีกลิ่นหอมติดทนั้แ่ครั้งแรกที่ใช้”
พระสนมอู่เฟยไม่ใช่คนใจแคบกล่าวออกมาด้วยรอยยิ้ม เมื่อเหล่าเพื่อนสนมถามและอยากรู้ นางจึงไม่ได้ปิดบังแต่อย่างใดและเริ่มที่จะยอมรับมันออกมาให้ทุกคนได้ยินแบบตรงๆ
โอ้
จริงรึ?
ในโลกมีของวิเศษเช่นนั้นอยู่ด้วย?
วาสนาของท่านโหวช่างน่ากลัวจริงๆ
ทุกคนได้ยินก็ตกอยู่ในความคิดเป็ของตัวเอง และที่แน่ๆ คือพวกนางอิจฉา ที่ของมีค่าเช่นนี้ตกไปอยู่ในมือคนอื่นก่อนไม่ใช่พวกนาง
“พี่สาวอู่อนุญาตให้ท่านโหวเข้ามาในวังส่วนในได้อีกหรือไม่” ใครบางคนก็รีบขอร้องออกมาเพื่อหวังจะขอพบจิ้งหยวน ซึ่งพระสนมอู่เฟยก็นับว่าเป็คนฉลาด นางสามารถเข้าใจจุดประสงค์ของทุกคนและหลานชายของตัวเองดีว่าจิ้งหยวนเอาแชมพูมาให้นางทำไม
“ทุกคนรู้ดี ว่าหลานชายที่ไม่น่าพอใจของข้าได้ทำให้ฝ่าาพิโรธจนถูกลดเบี้ย ขวดแชมพูนี้ เขาน่าจะเตรียมไว้สำหรับการขาย ต่อให้ข้าเป็น้าของเขาก็คงไม่เหมาะหากจะขอเขามาใช้” พูดจบ พระสนมอู่เฟยก็รอดูปฏิกิริยาของทุกคนเล็กน้อยว่าพวกนางจะมีปฏิกิริยาต่อเื่นี้อย่างไร ซึ่งท่าทางของทุกคนก็เหมือนจะสนใจสิ่งนี้เป็อย่างดีไม่มีใครเข้าใจยากถึงสิ่งที่นาง้าจะบอก
“พี่สาว พวกข้าเข้าใจสิ่งที่ท่านสื่อ ข้าจะจ่ายแล้วก็จะช่วยพูดกับฝ่าาให้อีกแรง”
“นั่นสิ พวกเราในที่นี้เป็คนกันเองทั้งนั้น สามารถช่วยบรรเทาความพิโรธของฝ่าาลงได้”
ทุกคนกระตือรือร้นต่อเื่นี้มากๆ ไม่เพียงพระสนมอู่เฟยเท่านั้นที่รู้สึกดีใจ แต่ทุกคนที่ได้ยินว่าพระสนมอู่เฟยจะส่งคนไปสอบถามที่จวนสกุลจิ้งให้ เหล่าสนมคนอื่นๆ ก็พากันรู้สึกโล่งอก การซื้อขายไม่ใช่เื่เสียหายอะไร แต่สิ่งที่หนักใจที่สุดคือกลัวว่าพวกนางจะไม่ได้อะไรบางอย่างกลับมามากกว่า
เนื่องจากท้ายที่สุด ในวังหลังก็ไม่ค่อยมีสิ่งใดให้พวกนางได้ใช้จ่าย ของประดับและชุดก็มีการจัดให้จากกรมคลังหลวงทุกๆ เดือน
ดังนั้นเมื่อมีโอกาสพบเจอสิ่งที่ชอบและอาจทำให้จักรพรรดิพึงพอใจพวกนางมากกว่าเดิม ต่อให้จ่ายหนักมือเติบไปมากขนาดไหน มันก็คุ้มค่ามากๆ ไม่นับว่าเป็อะไรในสายตาของพวกนางเลย
