เล่มที่ 8 บทที่ 223        “เอาล่ะ อย่าร้องไห้เลย” มือที่จับแขนของนางเปลี่ยนเป็นกอดนางเบาๆ เมื่อโบกแขนเสื้อ กลิ่นยาจางๆ ก็ลอยโชยห่อหุ้มทั่วทั้งร่าง        คิ้วที่เจ็บปวดค่อยๆ บรรเทาอาการลงในอ้อมกอดอันอบอุ่นของเขา และแม้แต่ความหงุดหงิดยังค่อยๆ ผ่...