เวลาผ่านไปหลายวันหลังจากที่มาเรียเริ่มถูกเรียกเข้าห้องฝึกพิเศษยามค่ำคืน

ทุกวัน ในตอนกลางวันเธอยังคงอยู่เคียงข้างทัคคุงเหมือนเดิม ยังคอยส่งยิ้มอ่อนหวานให้กำลังใจระหว่างที่เขาฟันดาบ ฝึกเวท หรือออกกำลังกาย แต่สายตาของเธอนั้น...บางครั้งก็ลอยไปไกล เหมือนกำลังคิดถึงสิ่งที่อยู่อีกฟากหนึ่งของกำแพง

ทัคคุงสังเกตได้ชัดใน๰่๭๫นี้

มาเรียมักนั่งนิ่ง มองไปไกล ๆ เหมือนคนเหม่อลอยบ่อยครั้ง เวลาที่เขาพูด เธอก็พยักหน้าตอบ แต่แววตากลับไม่ได้จับจ้องที่เขาอย่างเคย ราวกับกำลังเฝ้ารอเสียงเรียกบางอย่างที่ไม่เกี่ยวกับเขาเลย

ในสนามฝึกยามบ่าย เหงื่อชุ่มเสื้อตัวของทัคคุง เขาหันมามองคนรักที่กำลังนั่งข้าง ๆ ใต้ร่มไม้

มาเรียกำลังนั่งกอดเข่า ดวงตาดำสนิททอดไปยังอาคารด้านในของกลุ่มผู้กล้าโดยไม่รู้ตัว ริมฝีปากเม้มแน่นเล็กน้อย ก่อนจะคลายออกพร้อมถอนหายใจแ๵่๭ ๆ ราวกับกำลังใจเต้นแรง

หัวใจทัคคุงบีบรัดทันที

เขาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เขารู้แน่ว่า มาเรียกำลังรอคอยอะไรบางอย่างที่ไม่ใช่เขา

“…มาเรีย” 

เสียงของเขาเอ่ยขึ้น

ร่างบางสะดุ้งเล็กน้อย เธอหันมาส่งยิ้มให้ทันที แต่ยิ้มของเธอเหมือนถูกสร้างขึ้นมาเพื่อปกปิดอะไรบางอย่างมากกว่าจะมาจากความสุขใจจริง ๆ

“คะ? มีอะไรหรือคะ ทัคคุง”

ดวงตาของเธอยังแดงระเรื่อเหมือนคนอดนอน และที่หางตาก็เหมือนยังมีประกายฝันบางอย่างซ่อนอยู่

ทัคคุงกลืนน้ำลาย ข่มความรู้สึกในใจ เขาอยากถามตรง ๆ แต่ก็กลัวคำตอบ เขาได้แต่ฝืนยิ้มตอบ 

“เปล่าหรอก…เห็นเธอเหม่อ ๆ เลยสงสัยนิดหน่อย”

มาเรียหัวเราะเบา ๆ แสร้งเอียงคอ 

“แหม…ก็แค่นึกอะไรเรื่อยเปื่อยนะคะ ไม่มีอะไรหรอก”

แต่เสียงของเธอแ๶่๥พร่าเกินไป ยิ้มบางของเธอดูเปราะบางเกินกว่าจะเชื่อได้จริง ๆ

ทัคคุงก้มหน้ากำดาบแน่นในมือ หัวใจปั่นป่วน ความรู้สึกหึงหวง ความกังวล และความเจ็บปนกันจนพูดอะไรไม่ออก

แสงอาทิตย์ยามเย็นเริ่มโรยราลง สะท้อนกับผิวขาวของมาเรีย เธอยกมือปัดปอยผมที่ปรกหน้า ริมฝีปากเล็กขยับน้อย ๆ เหมือนกำลังกระซิบอะไรกับตัวเอง

“คืนนี้…คงจะได้เจอเขาอีกครั้งสินะ…”

เสียงเบาเกินกว่าทัคคุงจะได้ยิน แต่แววตาของเธอที่เผลอหลุดออกมาวูบหนึ่งกลับชัดเจน

มันเป็๞แววตาของคนที่กำลัง คาดหวังใครบางคน และทัคคุงรู้ได้ทันทีว่า เขาไม่ใช่คนนั้น