เ้าสิงโตน้อยลูบศีรษะตัวเองแล้วหัวเราะ “แหะๆ จริงด้วยสิ เป็ข้าที่ขโมยมาเอง ไม่ว่าอย่างไรประมุขแห่งสำนักมารนั่นก็คงนึกไม่ถึงว่าลูกแก้วนี้จะเป็ลูกแก้วัระดับสูง หากพวกเขารู้ละก็ คาดว่าคงต้องเสียใจมากแน่”
“อย่าลืมไปล่ะ เ้าหมอนั่นถูกข้าฆ่าตายไปตั้งนานแล้ว”
จากนั้นหลงเหยียนก็เอ่ยถาม “ข้าเข้าไปนานเท่าไรแล้ว”
“พี่เหยียน ห้าวัน!”
“หืม? ผ่านไปห้าวันแล้วหรือ?” แววตาหลงเหยียนฉายความดุร้าย
หลงหลิงถามด้วยความสงสัย “พี่เหยียน ท่านยังอยากทำอะไรอีก?”
“เสี่ยวหลิง ยังเหลือเวลาอีกห้าวัน ก่อนถึงวันคัดเลือกเข้าชั้นในตระกูลอู่ตี้ ทว่ามีคนหนึ่งที่ข้าไม่วางใจ!”
เสี่ยวหลิงฉลาดมาก แค่ฟังก็เข้าใจแล้ว จึงบิดหูหลงเหยียนทันที “ข้าว่าเ้าเป็ห่วงหลี่เมิ่งเหยาสินะ ว่ามา เ้าอยากทำอะไร?”
“โอ๊ย เจ็บ ข้าแค่อยากไปดูนางหน่อยก็เท่านั้น”
“ไม่ได้ เ้าลืมตงฟางเทียนหนานแห่งตระกูลเทพเต่าไปแล้วหรือ อย่างน้อยเขาก็มีพลังระดับชีพธรณีขั้นสูงนะ ทั้งยังเป็ขั้นสูงแบบสูงสุด อย่างน้อยก็เทียบเท่าระดับท่านแม่ของเ้า เ้าไปหานางคนนั้น แน่นอนว่าเป็การหาเื่ตงฟางเทียนหนาน ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลา”
เ้าสิงโตน้อยเองก็พูดตาม “จริงด้วย พี่เหยียน ไม่เพียงแค่เขาเท่านั้นนะ แม้แต่เหล่ยอี่ที่เจอครั้งก่อน เขาเองก็มีพลังระดับชีพธรณีขั้นสูง แล้วข้ายังเหมือนััได้ถึงวิชาการกายระดับสูงในตัวเขาอีกด้วย”
“เขาก็ฝึกวิชากายเหมือนกันหรือ? ทั้งยังเป็ระดับสูงหรือ?”
เ้าสิงโตน้อยพยักหน้า ตอนนี้หลงเหยียนผสานพลังสายฟ้าสามสิบสองระลอกแล้ว ฝึกกายระดับที่สอง เท่ากับวิชากายระดับมายาขั้นกลาง อย่างน้อยหากฝึกจนถึงระดับที่หก มันถึงจะเทียบเท่ากับวิชากายระดับมายาขั้นสูง ร่างกายของเขาต้องแกร่งขึ้นมาแน่ ไม่แปลกใจเลยที่เหล่ยอี่ผยองเช่นนั้น
“ดูเหมือนข้ายังต้องฝึกต่อแล้ว นี่ถึงจะเป็เส้นทางสู่ราชัน ย่อมได้ ผสานพลังสายฟ้าต่อดีกว่า”
ตอนนี้ฟ้ามืดแล้ว ในด้านการผสานพลังสายฟ้าของหลงเหยียน ถือว่าเป็ผลดีและช่วยได้มาก
หลงเหยียนรู้สึกโชคดีเหลือเกิน เพราะเขามีิญญาัที่แกร่งกล้า ทั้งยังมีวิชาฝึกชีพ เช่นนั้นจึงทำให้พละกำลังของเขาเลื่อนขึ้นอย่างรวดเร็ว
การฝึกพลังโลหิตก็สำคัญมากเช่นกัน ในอนาคต หากรับการสืบทอดของัหิมะ ไม่อยากคิดเลยว่าหลงเหยียนจะแกร่งมากขึ้นเพียงใด เมื่อนึกถึงตรงนี้ สำหรับการคัดเลือกเข้าเผ่าวิหคศักดิ์สิทธิ์แล้ว ความมั่นใจของเขาเพิ่มขึ้น ตนมีพลังจิตที่แกร่งมากขึ้น แล้วยังมีสัตว์เทพเป็สหาย มีหลงหลิงที่เป็เซียนหญิงเคียงคู่ ความมั่นใจหลงเหยียนจึงเต็มเปี่ยม
“ได้ เสี่ยวหลิง ข้าจะเชื่อเ้า ผสานพลังสายฟ้าต่อ ต้องแข็งแกร่งยิ่งขึ้น ข้าจึงจะเอาชนะศัตรูทั้งปวงได้ ต่อให้ไปหาหลี่เมิ่งเหยาตอนนี้ก็คงไร้ประโยชน์”
“ไม่รู้ว่าวิชาสายฟ้าทะลวงครึ่งเล่มนี้จะช่วยให้ข้าผสานพลังได้เท่าไร ภายในเวลาห้าวัน ข้าผสานพลังสายฟ้าได้แค่หนึ่งระลอกเท่านั้น ตามระดับการเปลี่ยนแปลง ดูเหมือนจะช้าเกินไปหน่อย” เมื่อคิดเช่นนั้น หลงเหยียนก็รู้สึกกังวลเล็กน้อย
ครั้งนี้ หลงเหยียนใช้กายธาตุพลังแปลงกาย และปล่อยพลังฝึกชีพออกมาเช่นกัน จากนั้นเืัที่อยู่ในตัวนั้นช่วยหลงเหยียนได้มากไม่น้อย
“พลังสายฟ้า พุ่งทำลายต่อเถิด” หลงเหยียนนั่งขัดสมาธิ หลับตาลง เหนือศีรษะปรากฏลำแสงจางๆ พุ่งสู่ท้องนภา เวลานี้ ท้องฟ้าอันกว้างใหญ่ปรากฏหลุมดำที่เกิดจากการฝึกอีกครั้ง
หลงเหยียนกัดฟันแน่นแล้วท่องวิชาสายฟ้าทะลวงในใจ
ในบันทึก “ศาสตร์แห่งสายฟ้า มีจิตมีฤทธิ์ ข้าผู้ฝึกจิต คือเทพสายฟ้า ดวงจิตคือสายฟ้า สายฟ้าคือดวงจิต ข้าคือเทพแห่งสายฟ้า และเทพแห่งสายฟ้าก็คือข้า...”
หลังจากหลุมดำบนท้องฟ้าใหญ่จนน่าเหลือเชื่อ หลุมดำในครั้งนี้ปรากฏจากพื้นสู่ท้องฟ้า แล้วยังมีคลื่นลมที่รุนแรง
หลงเหยียนกัดฟันแน่น ทันใดนั้น พลังสายฟ้าระลอกที่สามสิบสามก็ปรากฏ หลงเหยียนไม่เคยรับการจู่โจมแบบนี้มาก่อน ถึงกระนั้น ครั้งนี้ิญญาัในร่างกายคำราม เมื่อโลหิตัทำงาน สามารถผสานเข้าไปในหินวิเศษ เพียงพริบตาเดียวเท่านั้น พลังสายฟ้าระลอกนั้นก็ถูกปล่อยออกมาจากหินวิเศษ ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็อ่อนโยน
“อะไรกัน? เืที่เทพัเหลือไว้ยังมีผลมากขนาดนี้เชียวหรือ เืเป็รากฐาน ส่วนเืเนื้อก่อเป็กาย! การผสานพลังสายฟ้าในครั้งนี้ไม่ได้เ็ปเหมือนเคยแล้ว”
ครึ่งเล่มวิชาสายฟ้าทะลวง ความจริงแล้วมันถึงจะเป็วิชาสายฟ้าทะลวงที่แท้จริง จากนั้นหลงเหยียนก็ััได้ ถึงการเลื่อนระดับในตัว
“กึก กึก กึก!” จากกายสายฟ้าระดับที่สอง เลื่อนมาถึงระดับที่ห้า
หากหลงเหยียนพยายามมากกว่านี้หน่อย เขาจะเลื่อนขึ้นไประดับที่หกได้แล้ว
“ขับเคลื่อนคาถาห้าสายฟ้า! ในบันทึกระบุว่าจ้าวแห่งเทพฟ้าสูงส่งสุดนภา ผู้ปกครองแดน์ทั้งสามสิบหก มีอำนาจทั่วทั้งเก้าภพ มีตัวตนทั่วแสนล้านโลกา คลุมผ้าขี่อสูร เท้าเปลือยเดินข้ามธารา เก้าฟ้าล้วนอยู่ในกำมือ สั่งฟ้าเสกฝน สั่งลมเสกสายฟ้า อยู่คู่์ดั่งดาราอยู่คู่ฟ้า ดุจจันทราอยู่คู่โลก เป็ดั่งดวงตาแห่งโลกา เช่นนี้แล้ว ย่อมครองบัลลังก์แห่งฟ้าทุกชาติไป”
ตามในบันทึก หลงเหยียนบุกเดินหน้าอย่างต่อเนื่อง
“ไม่รู้ว่าครั้งนี้จะผสานพลังสายฟ้าได้กี่ระลอก!”
“สามสิบสี่ระลอก สามสิบห้าระลอก สามสิบหกระลอก! ครั้งนี้สามารถผสานได้สามระลอก”
ทว่าเมื่อพลังสายฟ้าสามระลอกนี้หล่นลงมาพร้อมกัน หลงเหยียนก็ััได้จากการท่องวิชาสายฟ้าทะลวง มันแปลงกลายเป็วิชาสายฟ้าสามระลอก
“วิชาสามสายฟ้า แก่นพลังสายฟ้า ฝ่ามือสายฟ้า!”
หลงเหยียนตกตะลึง “นี่ นี่เป็วิชาการโจมตีสามระลอก”
“เ้าสิงโตน้อย พวกเ้าหลบไป ข้าจะลองทดสอบอิทธิฤทธิ์ของวิชาฝ่ามือสายฟ้า”
“วิชาสามสายฟ้า แก่นพลังสายฟ้า ฝ่ามือสายฟ้า! ทะลวงเสีย”
ฝ่ามือสามสายฟ้ามาพร้อมพลังสายฟ้าที่ยิ่งใหญ่ ทั้งหมดะเิออกมา
“โครม! โครม! โครม!” ทันใดนั้น ห้องนอนของหลงเหยียนถล่มลงมาทั้งหมด ห้วงอากาศ คลื่นพลังไร้รูประลอกหนึ่ง ซัดสิงโตน้อยและหลงหลิงกระเด็นไปไกล
“นี่ นี่ก็คือความน่ากลัวของฝ่ามือสามสายฟ้าอย่างนั้นหรือ? มันแกร่งถึงเพียงนี้เชียว”
เมื่อหลงเหยียนเก็บกลิ่นอายกลับมา ขณะที่มองไปยังรอบข้าง เขาหัวเราะ หัวเราะอย่างบ้าคลั่ง พละกำลังของเขาในตอนนี้เข้าสู่ระดับชีพธรณีเริ่มแรกขั้นสูงสุดแล้ว หากมีเวลาอีกหน่อย ไม่แน่อาจเลื่อนขึ้นไประดับชีพธรณีขั้นล่างก็ได้
“เย่ซีหราน เหล่ยอี่ ตงฟางเทียนหนาน ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า คู่ต่อสู้ของข้าทั้งสาม หากพวกเ้ารู้พละกำลังของข้าในตอนนี้ พวกเ้าต้องตกตะลึงมากแน่”
“แคกๆ! พี่เหยียน ท่านยังอยู่ดีหรือไม่”
เวลานี้เอง หลงเหยียนเพิ่งได้สติ ภายในห้องเต็มไปด้วยฝุ่น ส่วนกำแพงถล่มลง หลังคาก็ลอยหายไปแล้ว
“หากท่านตารู้เข้า ต้องคิดว่าข้าอยากก่อฏแน่เลย อย่างไรเสียเขาก็เป็คนพูดเอง เพื่อคัดเลือกเข้าสู่ตระกูลชั้นใน เขายอมแลกด้วยทุกอย่าง ้าฝึกข้า มอบทรัพยากรที่ดีที่สุดแก่ข้า การเติบโตของข้าในตอนนี้ หากท่านรู้ ท่านต้องดีใจมากแน่”
ตงจวิน ถึงแม้เขาไม่มีบุญคุณผู้ชุบเลี้ยง ทว่าเขาที่แก่ชราก็ไม่ต่างจากผู้าุโแห่งตระกูลหลงอู่เลย ทำให้หลงเหยียนรู้สึกสนิทสนม หลงเหยียนสาบานในใจ หากมีใครกล้าทำร้ายพวกเขา เช่นนั้นหลงเหยียนต้องไม่ปล่อยคนเ่าั้ไปแน่
ตอนนี้ฟ้ายังไม่สาง เขาก็สามารถผสานพลังสายฟ้าสามสิบหกระลอกได้แล้ว ทว่ายังคงอยู่ในระดับเทียบเท่ามายาขั้นกลาง มีเพียงเลื่อนไปถึงระดับที่หก พลังสายฟ้าของหลงเหยียนถึงเทียบเท่าวิชาฝึกกายระดับมายาขั้นสูง
พักสักครู่หนึ่ง หลงเหยียนก็เริ่มสานพลังสายฟ้าต่อแล้ว เขาพบว่าการผสานพลังยังอยู่ห่างขีดกำจัดของตนอีกไกล อีกทั้งพลังปราณยังคงเต็มเปี่ยม
--------------------
