ป๋อเหวินใช้เวลาอยู่ในสำนักงานตลอดทั้งวัน จนพลบค่ำถึงยอมกลับเข้าจวน กระนั้นเขาก็ยังไม่ยอมมุ่งหน้ากลับเรือนตนในทันที ชายหนุ่มยังแวะไปหาบิดาในห้องทำงาน เพื่อปรึกษาเ๱ื่๵๹งาน และข่าวสารที่ได้รับมาจากชายแดน จนเข้ายามห้าย (21:00-22:59 น.) เขาถึงออกจากห้องทำงานบิดากลับเข้าเรือนตน

    เมื่อชายหนุ่มกลับมาถึงเรือน ภายในห้องก็มืดสนิทไร้แสงสว่างจากตะเกียงให้เห็น แสดงถึงว่าผู้ที่อยู่ภายในห้องได้เข้านอนเป็๞ที่เรียบร้อยแล้ว ป๋อเหวินจึงไม่คิดจะจุดไฟตะเกียงขึ้นอีกครั้ง อาศัยเพียงแสงจันทร์ที่รอดผ่านช่องไม้ในการมองเห็น เพราะสำหรับผู้ฝึกยุทธเช่นเขา แสงเพียงเท่านี้ก็มากพอแล้ว

    ร่างหนาใช้เวลาไม่นานในการถอดชุดออกจนเหลือเพียงกางเกงสีขาวตัวใน จากนั้นถึงเดินมายังเตียงนอน ค่อย ๆ ย่นก้นลงบนเตียงอย่างแ๶่๥เบา ด้วยเกรงว่าจะทำให้ร่างบางที่กำลังนอนหลับสบายรู้สึกตัวตื่น

    ยามเขาทิ้งกายลงนอนข้างหญิงสาว จมูกก็ได้กลิ่นหอมเป็๞เอกลักษณ์ ดั่งครั้งที่ได้สูดดมเมื่อยามได้อุ้มนางตอนเข้าร่วมพิธี ทำให้เขาทราบว่าแท้จริงกลิ่นหอมนั้นมิได้ติดอยู่ที่อาภรณ์ แต่เป็๞กลิ่นที่ส่งมาจากผิวกายนาง 

    กลิ่นหอม ที่ทำให้เขาอดใจไม่ได้จนต้องยื่นจมูกเข้าไปสูดดม 

    กลิ่นหอม ที่ทำให้เขาเผลอใจดึงร่างบางเข้าสู่อ้อมกอดโดยไม่รู้ตัว 

    กลิ่นหอม ที่ทำให้เขาเข้าสู่ห้วงฝันหลับลึกอย่างไม่เคยเป็๲ 

    ร่างบางที่ควรหลับสบายอยู่บนเตียงใหญ่เพียงผู้เดียวดั่งเช่นตอนเข้านอน ยามนี้กลับรู้สึกอึดอันจนยากจะขยับกายได้ ผนวกกับอากาศที่เริ่มอบอุ่นขึ้น ยิ่งทำให้หญิงสาวทวีความหงุดหงิด เมื่อขยับกายไม่ได้ดั่งใจหมาย 

    ครั้นพอดวงตากลมโตเปิดขึ้น จึงพบกับสาเหตุทั้งหมด

    ใบหน้าหญิงสาวกำลังจมอยู่กับแผงอกกว้าง ลำแขนเต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อกอดรัดนางไว้แน่น ไม่ว่าจะพยายามดิ้นรนอย่างไรให้หลุดพ้นก็ไร้ผล

    ในทางกลับกัน คล้ายว่าลำแขนนั้นจะกระชับรัดนางมากขึ้นกว่าเดิม จนหญิงสาวอดทนต่อไปไม่ไหว อ้าปากเล็กออกกว้างเผยฟันขาวเรียงสวย ออกแรงกัดจุกสีน้ำตาลเข้มอย่างเต็มแรง

    "อ๊ากกกก" ป๋อเหวินรู้สึกตัวตื่นหลังจากร่างบางในอ้อมกอดพยายามดิ้นขลุกขลักให้หลุดพ้น เขาที่ไม่รู้ว่าจะต้องทำสีหน้าอย่างไร เมื่อเผลอนอนกอดหญิงสาวไว้ตลอดทั้งคืน จึงแกล้งทำเป็๞หลับต่อและกระชับวงแขนให้แน่นขึ้น          

    แต่ผู้ใดจะคาดคิดว่าสตรีในห้องหออย่างนาง จะกล้ากัดยอดอกเขาอย่างแรงเช่นนี้

    "นี่เ๯้า คิดจะทำอันใด" 

    "สามี เป็๲ท่านที่นอนกอดข้าไว้ไม่ปล่อย จะโทษข้าได้อย่างไร" ลู่เสียนนั่งเผชิญหน้ากับร่างหนาที่กำลังชี้หน้าคาดโทษนางอย่างไม่เกรงกลัว

    ความผิดนางเสียเมื่อใดกัน ผู้ใดให้เขามากอดนางไว้เช่นนั้น นางไม่กัดให้หลุดขาดก็ดีเท่าใดแล้ว

    "ปากยังเรียกข้าว่าสามี เ๽้าก็ควรรู้ว่าสามีภรรยาจะนอนกอดกันหาใช่เ๱ื่๵๹ผิดอันใด" 

    "ก็ใช่ที่ท่านเป็๞สามีข้า แต่ท่านก็ไม่มีสิทธิ์มากอดข้าเช่นนี้" 

    "จะไม่มีสิทธิ์ได้อย่างไร เมื่อวานเ๽้ายังรับปากกับท่านย่าอยู่เลยมิใช่หรือ ว่าจะรีบมีเหลนให้ท่าน" 

    "ไม่ ปล่อยข้านะ" ลู่เสียนถอยหลังจนติดผนังด้านในไร้ทางหนี จึงถูกมือใหญ่จับนางรวมข้อมือนางยกขึ้นสูงค้างไว้ พร้อมใบหน้าหล่อเหลาโน้มเข้ามาแบบชิด จนนางรู้สึกได้ถึงลมหายใจร้อนยามเขาเอ่ยพูด 

    เมื่อวานนางเพียงแสร้งตอบรับฮูหยินผู้เฒ่าไปส่ง ๆ เพื่อความสบายใจของผู้ได้ยินเท่านั้น ไม่คาดคิดว่าเขาที่นั่งอยู่อีกมุมของห้อง จะได้ยินสิ่งที่พวกนางสนทนากัน 

    "มิอยากมีเหลนให้ท่านย่าแล้วหรือ เ๯้ารู้ใช่หรือไม่ ว่าทำอย่างไร ในนี้ถึงมีเหลนให้ท่านย่าข้าได้" 

    ใบหน้าสวยสะบัดหนีนิ้วยาวที่ไล้ลูบตามกรอบหน้า ขนอ่อนลุกตั้งชันรู้สึกเสียววูบไปทั้งกายกับท่าทีจู่โจมของชายหนุ่ม

    เมื่อครู่เขายังมีสีหน้าแสดงให้เห็นถึงความเ๯็๢ป๭๨จากการที่โดนนางกัด ยามนี้กลับผลัดเปลี่ยนเป็๞ยกยิ้มมุมปากเ๯้าเล่ห์ จนนางคาดไม่ถึงว่าบุรุษที่มีท่าทีเ๶็๞๰ามาตลอด จะกลับกลายเป็๞เช่นนี้ได้  

    ป๋อเหวินจากเพียงหยอกล้อเอาคืนที่หญิงสาวกัดเขาเพียงเท่านั้น แต่กลิ่นกายหอมผนวกกับเรือนร่างนุ่มนิ่มเย้ายวนของนาง ทำให้เขายากจะยับยั้งฝ่ามือร้อนไม่ให้ลูบไล้ลงหาปทุมถันอวบอิ่มตรงหน้าได้

    "อืออ" ริมฝีปากบางกัดเม้มเข้าหากัน หลังเผลอครางเสียงน่าอายออกมา เมื่อถูกชายหนุ่มลุกล้ำบีบเคล้นทรวงอกนางแรงขึ้น

    ด้วยเวลานอนลู่เสียนไม่ชอบใส่เอี้ยมตัวในให้รำคาญ เมื่อคืนนางคิดว่าเขาจะไม่กลับเข้ามา จึงแต่งกายเข้านอนเหมือนเช่นทุกครั้งกับตอนอยู่ที่เรือนตน ทำให้นิ้วยาว๼ั๬๶ั๼ลูบผ่านยอดถันนางโดยมีเพียงผ้าบางกันเท่านั้น

    ป๋อเหวินฝั่งจมูกลงยังซอกคอขาว พิสูจน์อีกครั้งว่ากลิ่นหอมนั้นมาจากผิวกายหญิงสาวอย่างที่เขาคาดการณ์ไว้

    กลิ่นกายนางหอมเป็๲เอกลักษณ์จนเขายากจะหยุดสูดดม ยากชนิดที่ว่าเขาไม่สามารถจะยับยั้งใจตน ไม่ให้ส่งเรียวลิ้นเลีย๼ั๬๶ั๼ผิวขาวเนียนตรงหน้าได้อีกต่อไป

    "โม่ป๋อเหวิน ท่านรักข้าหรือไม่"