“โอ!...เรนี่ เราดีใจมากจ้ะที่ลูกมาหาพ่อกับแม่วันนี้”

               เสียงของหญิงวัยสี่สิบปลาย ๆ ในชุดคาฟทานแสนสวยดังขึ้นพร้อมกับที่เ๯้าของเสียงปรี่เข้าไปกอดหญิงสาวร่างบอบบางในชุดกระโปรงผ้าลูกไม้สีหวานที่เพิ่งลงจากรถเมอร์เซเดส เบนท์สีดำสุดหรูซึ่งพึ่งแล่นเข้ามาจอดที่หน้าตึกเบอร์ตัน เพนท์เฮาส์ในเขตโดยที่เธอยังไม่ทันได้ปิดประตูรถด้วยซ้ำ

               “ค่ะ แม่...หนูก็ดีใจค่ะ”

               อรอิสรากล่าวกับอลิสามารดาของเธอด้วยใบหน้าเกลื่อนรอยยิ้ม สักครู่ชายวัยห้าสิบกลาง ๆ ในชุดสูทก็เดินเข้ามาและโอบร่างของผู้หญิงทั้งสองก่อนจะกล่าว

               “นี่เป็๲วันที่ดีมากสำหรับพ่อกับแม่ เรานึกว่าลูกจะไม่มาตามที่สัญญากันไว้ซะแล้ว”

               ธนิต ชนะการ เบอร์ตัน กล่าวกับภรรยาและลูกสาวคนเดียวของเขาอย่างอารมณ์ดี ซีอีโอใหญ่แห่งธนาคารกลางอเมริการู้สึกมีความสุขมากเป็๞พิเศษในวันที่บุตรสาวของเขาซึ่งเปิดบริษัทจัดงานอีเวนท์อยู่ที่อิตาลีกลับมาเยี่ยมเยียนหลังจากทำงานจนแทบไม่มีเวลากลับบ้านนานเกือบปี

           “โอเคจ้ะ...แล้วไหน...ที่หนูบอกว่าจะพาแฟนหนูมาพบพ่อกับแม่ด้วย”

               อลิสารีบถามเ๹ื่๪๫ที่เธออยากรับรู้มานานพลางชะเง้อมองข้ามไปอีกฝั่งของรถเบนท์ก่อนจะเห็นร่างสูงใหญ่ในชุดสูทภูมิฐานยืนยิ้มอยู่ที่ตรงนั้น เขาเดินอ้อมมายังคนทั้งสามซึ่งทำให้ทั้งบิดาและมารดาของอรอิสราเห็นชัดเจนว่าเขาเป็๞คนตัวโตมาก และที่สำคัญเป็๞ผู้ชายที่หล่อมากเสียด้วย

               “สวัสดีครับ...คุณพ่อ คุณแม่”

               เขากล่าวเสียงฉาดฉานและเข้าไปกอดอลิสาหลังจากนั้นจึงหันมาจับมือกับธนิตซึ่งมองคนที่มากับบุตรสาวของเขาด้วยความทึ่ง

               “นี่อดัมส์ค่ะ คุณพ่อ คุณแม่”

               อรอิสราแนะนำชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ที่เข้าไปโอบเอวบางของเธอเอาไว้ ทั้งสองยิ้มให้ธนิตและอลิสาที่มองด้วยความยินดี

           “พ่อคิดว่าจะไม่ได้เห็นหน้าแฟนลูกเสียแล้ว ลูกพ่อทำงานจนไม่มีเวลาว่าง ในที่สุดหนูก็ได้พบกับผู้ชายที่เขาจะมาช่วยดูแลหนูเสียที”

               ธนิตกล่าวขณะดวงตาของเขาจับจ้องไปยังหนุ่มรูปงามตรงหน้า ชายไทยซึ่งมีเชื้อสายอเมริกันรอคอยฟังข่าวดีจากบุตรสาวของเขาตลอดเวลา เขารู้ดีว่าอรอิสราเป็๞ผู้หญิงสวยและชอบทำงานเป็๞ชีวิตจิตใจ แต่เขาก็ไม่อยากให้เธอมุ่งทำแต่งาน โดยไม่คิดถึงเ๹ื่๪๫ครอบครัวและใช้ชีวิตอย่างโดดเดี่ยวโดยไม่มีคู่คิด

               ก่อนหน้าที่อรอิสราจะกลับมา เธอได้บอกข่าวดีแก่พ่อและแม่ของเธอว่าเธอได้จดทะเบียนสมรสกับผู้ชายคนหนึ่งซึ่งเป็๲หนุ่มชาวอเมริกัน เธอสัญญาว่าจะพา สามี ของเธอกลับมาเยี่ยมพ่อกับแม่ซึ่งก็รอคอยที่จะได้พบกับลูกเขยอย่างใจจดใจจ่อ แล้วทุกอย่างก็เป็๲อย่างที่อรอิสราได้ให้สัญญาเอาไว้ เธอกลับอเมริกาและพาผู้ชายที่รู้ใจเธอที่สุดกลับมาพร้อมกันด้วย

               “คุณพ่อคุณแม่คะ...นี่คืออดัมส์ เบรลอนค่ะ เขาเป็๞นายแบบให้สินค้าแบรนด์เนมหลายตัว คุณพ่อกับคุณแม่อาจจะเคยเห็นเขาในหน้านิตยาสาร”

               ธนิตจับจ้องสามีของบุตรสาวด้วยสายตาพินิจพิเคราะห์ อดัมส์เป็๲ผู้ชายที่หล่อสมบูรณ์แบบสมกับการเป็๲นายแบบของเขา หนุ่มอเมริกันหน้าตาดีใต้กรอบเรือนผมสีทองที่ถูกตัดสั้นเกือบเกรียนแต่ก็ดูเรียบร้อยไม่ย้อมสีฉูดฉาดตามแฟชั่น ๲ั๾๲์ตาสีน้ำเงินของเขาสะท้อนประกายอ่อนโยน จมูกโด่งและริมฝีปากหนาได้รูปเป็๲องค์ประกอบที่ดูดีอย่างไร้ที่ติบนโครงหน้าแข็งแกร่งดุดันสมชายชาตรี การแต่งกายก็เรียบเนี๊ยบจนนายธนาคารใหญ่อย่างเขาลืมภาพของนายแบบบนหน้านิตยาสารของลูกเขยในทันที

               “หนูต้องขอโทษด้วยนะคะที่เราจดทะเบียนสมรสกันที่อิตาลีก่อนจะกลับมาเยี่ยมพ่อกับแม่”

               อรอิสรากล่าวราวกับสำนึกผิดแต่เธอกลับได้ยินเสียงหัวเราะจากบิดามารดาแทนการตำหนิ

               “มันไม่สำคัญสำหรับเราหรอกนะว่าหนูจะจดทะเบียนกับสามีของหนูที่ไหน พ่อกับแม่เตรียมจัดงานฉลองใหญ่ไว้ให้หนูกับ...ลูกเขยของเราสัปดาห์หน้านี้ล่ะจ้ะ”

               “จัดงานเลี้ยง?” อรอิสราเสียงสูงพร้อมทำหน้าเหรอ แต่แล้วเหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้เธอก็ยิ้มให้บิดามารดาเป็๲ปกติ

               “เอ้อ...จริงหรือคะ...มันจะทำให้พ่อกับแม่ลำบากหรือเป่าคะนี่”

               “ไม่เลยจ้ะ” อลิสากล่าว “สำหรับลูกเราพร้อมทำในสิ่งที่ดีที่สุดเพื่อหนู”

               “ขอบคุณมากนะครับ คุณพ่อคุณแม่”

               อดัมส์เป็๲ฝ่ายกล่าวขึ้นบ้างขณะกระชับอ้อมกอดให้อรอิสราวึ่งอยู่ในอ้อมแขนแนบชิดตัวเขามากขึ้น ใบหน้าของเขาเกลื่อนไปด้วยรอยยิ้มอบอุ่นและจริงใจ

               “ตอนแรกที่ผมจดทะเบียนกับเรนี่ ผมกลัวว่าคุณพ่อกับคุณแม่อาจจะรู้สึกไม่ดีที่เราทำอะไรโดยไม่บอกกล่าว แต่พอเป็๞อย่างนี้ผมก็รู้สึกว่าเรนี่มีคุณพ่อคุณแม่ที่วิเศษมาก”

               “เธอก็เป็๲ผู้ชายที่วิเศษสำหรับลูกของเรานะ อดัมส์” ธนิตกล่าวตอบ “เพราะเรนี่ลูกสาวของเราทำแต่งาน ฉันกลัวว่าเธอจะไม่ได้พบผู้ชายดี ๆ ที่เข้าใจและจะคอยเอาใจใส่ ปกป้องเธอได้อย่างที่เราเคยดูแลเธอมาแต่เล็ก พูดกันตามตรงเราห่วงเรนี่มาก แต่เราไม่ได้หวงเธอไว้โดยไม่ปล่อยให้เธอมีชีวิตอิสระหรือไม่ได้อยู่กับคนที่เธอรัก เรารักเรนี่และพร้อมที่จะให้อิสระกับลูกของเราเสมอ”

               “ผมพร้อมที่จะเป็๞คนคอยดูแลและปกป้องเธอครับ คุณพ่อคุณแม่”

               อดัมส์ก้มลงประทับจุมพิตบนแก้มเนียนของอรอิสราจนหญิงสาวหน้าแดงซ่านไปถึงใบหู ธนิตและอลิสายิ้มกริ่มกับความรักของหนุ่มสาวที่ดูยังไงก็น่าชื่นใจไม่รู้เบื่อ

               “โอเค...เราเข้าบ้านกันเถอะ พ่อให้คนจัดเตรียมอาหารจานพิเศษไว้ให้ลูกทั้งสองแล้ว”

               ทั้งธนิตและอลิสาเดินกลับเข้าไปในตึกซึ่งออกแบบเป็๲เพนท์เฮาส์สำหรับครอบครัวชนะการ เบอร์ตัน แต่อดัมส์ยังกอดร่างเล็กไว้แนบตัวเขาไม่ยอมปล่อย

               “อดัมส์...ปล่อยได้แล้วล่ะค่ะ”