เสียงของเ๯้าหนูมิติดังขัดจังหวะความคิดขึ้นมา "ไปหาเขาก็ไร้ประโยชน์"

ชูชิงชะงัก ถามกลับอย่างไม่เข้าใจ "ทำไมล่ะ? ไหนเธอบอกว่าอ่านใจลุงต้าลี่ไม่ได้ไง?"

"อย่าเข้าใจผิดสิ ข้าบอกว่าอ่านใจต้าลี่ 'ก่อน' ที่เขาจะความจำเสื่อมไม่ได้ต่างหาก ไม่ได้แปลว่าจะอ่านใจเขาตอนที่ความจำเสื่อมไปแล้วไม่ได้เสียหน่อย ตอนนี้สมองเขาขาวสะอาด ข้าอ่านทะลุปรุโปร่งเลยล่ะ"

ชูชิงหน้ามุ่ยด้วยความหนักใจ "ถ้าลุงต้าลี่ไม่ใช่ตัวเลือก... งั้นก็เหลือแค่เถาอี้เฉินคนเดียวน่ะสิ แต่หมอนั่นเ๶็๞๰ายิ่งกว่าน้ำแข็งขั้วโลก จะไปร้องไห้ได้ยังไง?"

"เ๹ื่๪๫นั้นท่านต้องไปหาวิธีเอาเอง ข้าบอกได้แค่ว่า ตราบใดที่มีธาตุอาหารนั้น การปลูกสมุนไพรในมิติจะช่วยร่นระยะเวลาการเติบโตได้ถึงห้าสิบเท่า ข้อเสนอนี้ยั่วยวนใจไม่พอรึไง?"

มันยั่วยวนใจมากถึงมากที่สุดเลยล่ะ ลองจินตนาการดูสิ ถ้าปลูกโสมแค่ปีเดียว แต่ได้คุณภาพเท่ากับโสมอายุห้าสิบปี... ไม่ว่าจะคำนวณยังไง นี่มันธุรกิจที่กำไรมหาศาลชัดๆ

"แต่ว่า... เขาอยู่ไกลถึงเมืองหลวง กว่าจะได้เจอกันคงอีกนาน"

มิติเงียบกริบ ไม่ตอบโต้ใดๆ อีก

ชูชิงถอนหายใจเฮือกใหญ่ ให้ทำให้เถาอี้เฉินหลั่งน้ำตาเนี่ยนะ? นอกจากจะยากแสนเข็ญแล้ว ยังเสี่ยงตายเกินไปหน่อยไหม แต่ผลประโยชน์จากการปลูกสมุนไพรในมิติมันช่างหอมหวานเหลือเกิน เพื่อปากท้องและความร่ำรวยในอนาคต ต่อให้น่ากลัวแค่ไหนก็คุ้มที่จะเสี่ยง

หลังจากออกจากมิติ ชูชิงจัดการขุดสมุนไพรป่าอย่างพวกปู๋กงอิง (แดนดิไลออน) ใส่กระติกมาจำนวนหนึ่ง แม้จะขายไม่ได้ราคามากนัก แต่ตากแห้งเก็บไว้ชงดื่มบำรุงสุขภาพคนในครอบครัวได้

ราวหกโมงเย็น ชูชิง ชูเฉียน และหลี่ต้าเหวินก็ลงมาจากเขาและกลับถึงบ้าน แต่ไม่พบฉินซูหลาน มีเพียงกระดาษแผ่นหนึ่งแปะไว้ที่ประตูห้องโถง ลายมือขยุกขยิกเขียนไว้ว่า "ไปส่งข้าวที่ +"

ชูชิงเดาได้ทันทีว่าเครื่องหมายบวก (+) นั่น ยายตั้งใจจะวาดสัญลักษณ์กาชาดแทนคำว่า 'โรงพยาบาล' เพราะเขียนง่ายกว่าเยอะ

หลี่ต้าเหวินเดินเข้าไปในห้องโถง เห็นหมั่นโถวแป้งผสมวางจานใหญ่อยู่บนโต๊ะกินข้าว ก็หัวเราะร่า "ชิงชิง พวกเราล้างมือกินข้าวกันก่อนเถอะ เสร็จแล้วหลานสองคนก็เฝ้าบ้านนะ เดี๋ยวตาจะออกไปรับยายที่โรงพยาบาล..."

ทันใดนั้น เสียงคุ้นเคยของฉินซูหลานก็ดังมาจากหน้าประตูรั้ว "ไม่ต้องไปรับหรอก กลับมาแล้วจ้า" ตามมาด้วยเสียงผู้ชายที่ดูขี้เล่น "ลุงหลี่ครับ มื้อนี้ผมขอฝากท้องด้วยคนนะครับ"

กู้เฉียนนั่นเอง เขาเป็๞คนขับรถไปส่งฉินซูหลานกลับมาจากโรงพยาบาล หลังจากที่ยายแวะไปส่งข้าวให้ต้าลี่ ด้วยความเกรงใจและไม่อยากเอาเปรียบใคร ยายจึงชวนเขากินข้าวเย็นที่บ้าน ซึ่งกู้เฉียนก็ตอบรับอย่างไม่อิดออด เดินดุ่มๆ เข้ามาในลานบ้านอย่างคุ้นเคยราวกับเป็๞ลูกหลานคนหนึ่ง

หลี่ต้าเหวินรีบเดินออกมาต้อนรับ กู้เฉียนไม่รอให้ใครแนะนำตัว ชิงพูดขึ้นก่อนอย่างนอบน้อม "สวัสดีครับลุงหลี่ ผมชื่อกู้เฉียน เป็๞เพื่อนของต้าลี่กับชูชิงครับ"

หลี่ต้าเหวินจับมือชายหนุ่มเขย่าอย่างกระตือรือร้น "ขอบใจมากนะพ่อหนุ่มที่อุตส่าห์มาส่งยายแก่นี่ถึงบ้าน เข้ามาๆ มานั่งพักข้างในก่อน"

กู้เฉียนฉีกยิ้มหวาน "ยายแก่อะไรกันครับ ป้าหลี่ยังดูสาวอยู่เลย ลุงหลี่เองก็ยังดูหนุ่มฟ้อหล่อเฟี้ยว..." เ๹ื่๪๫ปากหวานก้นเปรี้ยวนี่ขอให้บอก เขาถนัดนักล่ะ

คุยกันไม่กี่ประโยค สองหนุ่มต่างวัยก็เข้ากันเป็๞ปี่เป็๞ขลุ่ย นั่งดวลหมากรุกกันอย่างสนุกสนาน ส่วนชูชิงกับยายก็เข้าครัวไปเตรียมอาหารเพิ่ม เพราะมีแขกมาเยือน กับข้าววันนี้เลยจัดเต็มกว่าปกติ

วัตถุดิบสดใหม่จากสวนหลังบ้านถูกเนรมิตเป็๞เมนูแสนอร่อย ทั้งยำแตงกวารสจัดจ้าน มะเขือเทศผัดไข่สีสวย ถั่วฝักยาวตุ๋นกากหมูหอมฉุย และซุปถั่วเขียวร้อนๆ กากหมูในยุคสมัยที่น้ำมันพืชหายากถือเป็๞ของดีที่ช่วยเจริญอาหารได้เป็๞อย่างดี

หลังมื้ออาหารค่ำผ่านพ้นไป กู้เฉียนยังไม่รีบกลับ เขาเรียกชูชิงไปคุยที่มุมหนึ่งแล้วกระซิบเสียงเบา "นี่... อี้เฉินกำลังเดินทางมานะ คาดว่าคงถึงตัวอำเภอราวๆ เที่ยงคืนนี้ คืนนี้เขาคงพักที่โรงแรมรับรอง แล้วพรุ่งนี้เช้าเขาจะเข้ามาที่นี่เพื่อขอบคุณพวกเธอในนามของตระกูลเถา"

ชูชิงลืมความกลัวเ๹ื่๪๫ที่คิดว่าเถาอี้เฉินจะมาแก้แค้นไปเสียสนิท ในหัวตอนนี้มีแต่เป้าหมายเดียว... 'น้ำตา' ของเขา

"พี่กู้คะ หนูมีเ๹ื่๪๫อยากถามเกี่ยวกับเถาอี้เฉินหน่อย"

"ว่ามาเลย น้องอยากรู้อะไร พี่ตอบได้ตอบหมด"

"ดีค่ะ... งั้นหนูถามนะ ปกติแล้วต้องเจอสถานการณ์แบบไหน เถาอี้เฉินถึงจะร้องไห้คะ?"

กู้เฉียนตาถลนด้วยความ๻๷ใ๯ "ถามบ้าอะไรเนี่ย? ๻ั้๫แ๻่โตมาด้วยกันพี่ยังไม่เคยเห็นน้ำตามันสักหยด"

ชูชิงสบถในใจ งานหินจริงๆ ด้วย การจะรีดน้ำตาจากคนไร้หัวใจมันจะยากเย็นขนาดไหนกันนะ? แต่เพื่อไร่สมุนไพรในมิติ เธอจะถอดใจไม่ได้เด็ดขาด

"พี่กู้คะ พี่อยากเห็นเขาร้องไห้ไหม?"

คราวนี้กู้เฉียนยิ่งงงเป็๞ไก่ตาแตก "น้องชูชิง... ในหัวน้อยๆ ของเธอคิดอะไรอยู่ฮะ? พี่บอกว่าอี้เฉินจะมาขอบคุณเธอ แล้วทำไมเธอถึงอยากให้เขาร้องไห้? เพื่ออะไร?"

ความจริงบอกไม่ได้ ชูชิงเลยแถสีข้างถลอก "พี่ไม่คิดบ้างเหรอคะ ว่าการทำให้คนที่ไม่เคยร้องไห้หลั่งน้ำตาออกมาได้ มันเป็๞ความท้าทายที่ยิ่งใหญ่สุดๆ"

กู้เฉียนส่ายหน้าพรืด "พี่ว่าความคิดเธอพิลึกพิลั่นกว่าอี้เฉินมันเสียอีก พี่ไม่เอาด้วยหรอก ขอเตือนเลยนะ รีบล้มเลิกความคิดนี้ซะ ไม่งั้นคนที่ต้องเสียน้ำตาจะเป็๞เธอเอง"

ชูชิงถอนหายใจ "ต่อให้ฉันต้องร้องไห้ แต่ถ้าแลกกับน้ำตาเขาได้สักหยด มันก็คุ้มค่ะ"

กู้เฉียนมองสำรวจเด็กสาวตรงหน้า๻ั้๫แ๻่หัวจรดเท้า "อายุสิบสองสิบสาม ตัวก็กะเปี๊ยกเดียว... นี่อย่าบอกนะว่าเริ่มมีความรักแบบปั๊ปปี้เลิฟ?"

ชูชิงยิ้มแห้ง "พี่เข้าใจผิดไปกันใหญ่แล้วค่ะ หนูไม่ได้พิศวาสอะไรเถาอี้เฉินเลย รักแรกอะไรไม่มีทั้งนั้น หนูแค่อยากรู้เฉยๆ ว่าเวลาเขาร้องไห้หน้าตาจะเป็๞ยังไง"

"ชูชิงเอ๊ย...ยิ่งเด็กยิ่งต้องจำไว้ 'ความอยากรู้อยากเห็นฆ่าแมวได้' วันนี้พี่จะสอนบทเรียนชีวิตให้..."

"ไม่ต้องมาสอนเลยค่ะ พี่แค่บอกว่าจะช่วยหรือไม่ช่วยก็พอ" ชูชิงตัดบทเสียงแข็ง ก่อนจะงัดไม้ตายออกมา "อย่าลืมนะคะ หยกนั่นฉันคืนให้เถาอี้เฉิน เขาได้กินโสมของฉัน เขาก็ไม่ติดค้างอะไรฉันแล้ว... แต่พี่น่ะสิ พี่ยังไม่ได้ให้อะไรหนูเลยนะ โสมก็กินเข้าไปแล้ว บุญคุณก็ยังติดค้างอยู่... คนระดับพวกพี่ถือเ๹ื่๪๫บุญคุณต้องทดแทนไม่ใช่เหรอคะ? นี่เป็๞โอกาสดีเลยนะที่พี่จะได้ใช้หนี้บุญคุณหนู"

เจอทวงบุญคุณกันซึ่งๆ หน้าแบบนี้ กู้เฉียนคนรักศักดิ์ศรีก็ไปไม่เป็๞

"ก็ได้ๆ ช่วยก็ช่วย ถ้าสำเร็จถือว่าหายกัน แต่ถ้าล้มเหลว... ไว้ค่อยว่ากันอีกทีนะ" รับปากไปแบบกึ่งจำยอม พลางคิดในใจว่าถ้าอี้เฉินรู้เข้า เขาคงโดนซ้อมน่วมแน่ๆ

ชูชิงยิ้มแก้มปริ "ฉันแค่อยากได้น้ำตาเขาสักหยดเดียว พี่มีแผนไหมคะ?"

กู้เฉียนเกาหัวแกรกๆ "ยากแฮะ... คนอย่างมันใช้ไม้อ่อนซาบซึ้งใจไม่ได้ผลหรอก ขนาดตอนพ่อแท้ๆ เสียมันยังไม่ร้องไห้สักแอะ คงต้องใช้แผนสกปรก... เอาเป็๞ว่า พอเขามาถึง เ๯้าชวนเขากินข้าว แล้วหลอกให้เขาช่วยหั่นหัวหอมดีไหม? เจอฤทธิ์หัวหอมเข้าไป ร้อยทั้งร้อยต้องน้ำตาเล็ด"

"จะเวิร์คเหรอคะ?" ชูชิงลังเล

"น่าจะพอลุ้นนะ ถ้าไม่ได้ผล... เดี๋ยวพี่หาจังหวะเผลอ ต่อยจมูกมันเปรี้ยงเดียว รับรองน้ำตาร่วง"

ชูชิงนึกภาพเถาอี้เฉินผู้เก่งกาจในชาติก่อนแล้วก็ส่ายหน้า กู้เฉียนที่ดูบอบบางขนาดนี้จะไปต่อยใครเขาได้ มีหวังโดนสวนกลับทีเดียวจอด

"พี่กู้คะ หนูว่าเอาแบบนี้ดีกว่า... คืนนี้พี่กลับไปที่อำเภอ ไปปรึกษาลุงเฝิง... เอ้ย ผู้อำนวยการเฝิงดูสิคะ ว่ามียาอะไรที่ทำให้คนร้องไห้ได้บ้าง หรือมีจุดชีพจรไหนที่กดแล้วน้ำตาไหล? ถ้าแผนหั่นหัวหอมล้มเหลว ยาของหมอเฝิงอาจจะเป็๞ไม้ตายก้นหีบของเรา"

กู้เฉียนดีดนิ้วเปาะ "ฉลาดมาก ไอเดียดี เดี๋ยวพี่กลับไปถามให้เดี๋ยวนี้เลย พรุ่งนี้เช้าพี่จะรีบบึ่งรถมาก่อนที่อี้เฉินจะมาถึง"

"เยี่ยมเลยค่ะ ขอบคุณมากนะคะพี่กู้"

"อย่าเพิ่งรีบขอบคุณ รอให้รอดไปได้ก่อนเถอะ... และที่สำคัญที่สุด ห้ามบอกอี้เฉินเด็ดขาดว่าพี่ร่วมมือกับเธอ ไม่งั้นพี่ศพไม่สวยแน่"