หลิงเอ๋อตอบไม่อ้อม เพราะว่านางเป็๲คนพูดจาตรงไปตรงมา

    หลิงเอ๋อเข้าใจความรู้สึกของฮูหยินผู้เป็๞นาย นางทอดสายตามองซูฉีด้วยความสงสาร ก่อนจะเอ่ยอีกประโยคตามมา

    “ถ้าฮูหยินอยากออกไปข้างนอก… เห็นทีว่าคงต้องแสร้งใช้อุบาย… ไม่งั้นเถ้าแก่คงไม่ยอมให้ออกไปแน่ๆ… ”

    หลิงเอ๋ออยู่มานานพอที่จะรู้นิสัยของผู้คนในบ้านหลังนี้เป็๞เช่นไร

    “อุบายที่เ๽้าว่า… เอ่อ… เ๽้าหมายถึงอะไร… ”

    หัวคิ้วของฮูหยินชิดเข้าหากันด้วยความสงสัย

    “ข้าหมายความว่าฮูหยินลองแสร้งป่วย… ”

    สาวใช้กล่าว

    “ถ้าข้าป่วย… แล้วยังไงต่อ… ”

    “ฮูหยินก็จะได้ออกไปท่องเที่ยวเปิดหูเปิดตาในโลกภายนอก… ”

    “แล้วมันเกี่ยวข้องอะไรกับการป่วยของข้า… เ๽้าคิดว่าลู่ซือสามีข้าจะไม่รู้เชียวหรือว่าข้าเสแสร้งแกล้งป่วย… ”

    ฮูหยินกล่าวให้สาวใช้ฉุกคิดถึงความจริงในข้อนี้

    “จริงอยู่… แม้เถ้าแก่ไม่เชื่อเรา แต่ยังไงเถ้าแก่ก็ต้องเชื่อซินแส เพราะฉะนั้นซินแสจะต้องเป็๲คนรับรองอาการป่วยให้ฮูหยิน… ”

    “บ้าไปแล้ว… แล้วเ๯้าคิดว่าจะมีซินแสคนไหนที่จะยอมพูดเท็จเพื่อช่วยเรา… ”

    ฮูหยินหรี่ตาครุ่นคิด

    “มีสิเ๯้าคะ… ข้ารู้จักซินแสอยู่คนหนึ่งมีนามว่า ‘จางหย่ง’ ชื่อเสียงเป็๞ที่เลื่องลือในการรักษาอาการป่วยเกี่ยวกับเ๧ื๪๨ลมของสตรี งั้นเอาเป็๞ว่างั้นพรุ่งนี้ข้าจะแอบไปหาซินแสจางหย่งเพื่อให้มารักษาฮูหยิน… ”

    หลิงเอ๋อกล่าว

    อีกสัปดาห์ต่อมา

    ซูฉีแกล้งป่วยกระเสาะกระแสะมาหลายวัน นางแสดงได้สมบทบาท ทำเอาสามีชราหลงเชื่อมารยา บางวันนางทำท่าวิงเวียนอ่อนเพลียคล้ายจะเป็๞ลม และบางวันก็แสดงอาการคลื่นเหียนอาเจียน

    ลู่ซือรู้สึกเป็๲ห่วงเมียรัก…

    จึงใช้ให้หลิงเอ๋อออกไปตามซินแสจางหย่งมาดูอาการของซูฉี

    เมื่อซินแสเดินทางมาถึงบ้านหลังใหญ่ ลู่ซือก็พาเข้ามาที่ห้องนอนของฮูหยินผู้เป็๲ภรรยาในทันที

    และในทันทีที่ได้เห็นหน้าฮูหยินของลู่ซือ…

    จางหย่งก็ถึงกับตะลึงค้างในความสะสวยงดงามของนาง ดวงตาของซินแสจ้องเรือนร่างสุดเย้ายวนของฮูหยินสาวที่นอนอยู่บนเตียง

    อันที่จริงก่อนหน้านี้ซินแสจางหย่งเคยได้ยินผู้คนร่ำลือว่าฮูหยินของลู่ซือนั้นงดงามยิ่งนัก และวันนี้ก็เป็๞ที่ประจักษ์เมื่อได้มาเห็นด้วยตาของตัวเอง

    “อาการเ๽้าเป็๲ยังไงบ้าง… ”

    จางหย่งถามเมื่อเดินเข้ามาใกล้เตียงนอน

    “ข้ารู้สึกวิงเวียนแปลกๆ… บางครั้งรู้สึกร้อนๆ หนาวๆ อยากจะอาเจียน… ”

    ซูฉีตอบ

    “อืมมม… อาการของเ๽้ามันแปลกๆ… ”

    จางหย่งจ้องมองใบหน้าที่มีเ๧ื๪๨ฝาดสมบูรณ์ แก้มแดงซ่านซับสีโลหิตดูไม่เหมือนคนป่วยแต่อย่างใด

    ด้วยความสงสัยจางหย่งจึงเอื้อมมือมาจับชีพจรที่ข้อมือของซูฉี ก่อนจะกล่าวออกมาว่า

    “ข้าจำเป็๞ต้องตรวจอย่างละเอียด ต้องใช้สมาธิ ข้าขอตรวจอาการของฮูหยินเป็๞การส่วนตัว… ”