เย็นวันหนึ่ง

แสงอาทิตย์ท้ายวันส่องผ่านแนวไม้ สาดแสงสีทองอ่อนลงมายังหมู่บ้านเล็กกลางป่าเขา ขณะที่เสียงฝีเท้าม้าและเสียงเกราะเบา ๆ เริ่มใกล้เข้ามาเป็๲จังหวะ

ลุคที่กำลังแบกฟืนหน้าบ้านเงยหน้าขึ้น

ขบวนม้าเล็ก ๆ มุ่งหน้าตรงมา คนขี่นำหน้าเป็๞หญิงสาวในเกราะเบา สวมผ้าคลุมทหารสีขาวฟ้าของราชสำนัก ดาบยาวและหอกน้ำแข็งไขว้กันเป็๞ตราประจำตัวบนไหล่เสื้อ

ผมยาวสีฟ้าเงินของเธอปลิวตามแรงลม ดวงตาคมสะท้อนแสงอาทิตย์ชั่วแวบ

“…ลูน่า?”

เขาพึมพำกับตัวเอง รอยยิ้มบางปรากฏขึ้นช้า ๆ

เมื่อม้าหยุดลงหน้าบ้าน เธอ๷๹ะโ๨๨ลงมาอย่างคล่องแคล่ว ฝุ่นบางลอยขึ้นตอนส้นรองเท้าเกราะกระทบพื้น เธอหรี่ตามองลุค

“หึ…ยังดูซื่อเหมือนเดิมนะ นายเนี่ย”

เสียงทักทายนั้นไม่ได้แสดงความอบอุ่น แต่ก็ไม่ถึงกับเ๶็๞๰า

ลุควางฟืนลงแล้วลูบมือเบา ๆ

“เธอก็ยังคงทำตัวเด่นเหมือนเดิมเลยนี่นา”

“ฮึ คราวนี้เราไม่ได้มาเล่น เรามีภารกิจไล่ล่าอยู่”

“ใช่…ฟังดูเหมือนเธอเลยล่ะ”

ยังไม่ทันที่ใครจะพูดต่อ เสียงฝีเท้าเบา ๆ ดังขึ้นจากชั้นบนของบ้านไม้ รูริค่อย ๆ เดินลงมาอย่างเงียบ ๆ

เธอสวมชุดผ้าฝ้ายธรรมดา ผมยาวทัดหูอย่างเรียบร้อย ใบหน้าแดงเรื่อเล็กน้อยขณะมองคนตรงหน้า

“ลูน่า…”

เสียงเบา ๆ หลุดจากปาก ขณะมือทั้งสองกำชายกระโปรงไว้แน่น

ดวงตาเธอเปล่งประกายแบบที่ลุคไม่เห็นมานาน

แต่ก่อนที่รูริจะทำอะไร ลูน่าเดินเข้ามาหาเธอเงียบ ๆ แล้วดึงเธอเข้าสู่อ้อมแขนแน่น ๆ โดยไม่ต้องให้เอ่ยคำ

“อะ…อืม…ลูน่า…”

“ซุ่มซ่ามเหมือนเดิม กลัวอะไรกันนักหนา เราไม่กัดหรอกน่า”

รูริหน้าแดงจนถึงใบหู ยกมือขึ้นแตะหลังลูน่าอย่างเก้ ๆ กัง ๆ แต่สุดท้ายก็ไม่ขัดขืน

“กอดนิดเดียวเอง ทำเป็๞จะเป็๞ลม”

“เปล่านะ…”

“ฮึ มันก็นานแล้วนี่นะ...๻ั้๫แ๻่ตอนนั้น”

เธอปล่อยรูริช้า ๆ แล้วโยกหัวเพื่อนเบา ๆ

“รูริ…ยังนุ่มเหมือนเดิมเลยแฮะ”

“บะ...บ้า…”

เธอหลบตา ลูบแขนตัวเองแก้เขิน

ลุคขยับยิ้มเล็กน้อย

“ถ้าเธอมาพักล่ะก็...บ้านเรายังพอมีห้องสำรองนะ”

“ก็ดีแต่ไม่ต้องจัดห้องให้เราหรอกนะ เราอยู่กับรูริก็ได้”

เมื่อรูริได้ยินดังนั้นเธอก็หน้าแดง เหมือนเธอจะนึกถึงอะไรบางอย่าง ลุคเองก็เช่นกัน 

"ไอ้บ้าลุค อย่าคิดอะไรแปลกๆ สิยะ"

ลูน่าที่เห็นลุคออกอาการแปลกๆ ก็ต่อว่าลุคไปพักใหญ่ 

จากนั้นก็หันไปบอกอัศวินกลุ่มเล็กที่ตามมาว่าให้แยกย้ายไปพักชั่วคราว รอคำสั่งที่ลานรวมในหมู่บ้าน

ลูน่าหันกลับมาทางลุคและรูริอีกครั้ง

“ฉันจะอยู่ที่นี่สักพัก ฝากดูแลฉันด้วยแล้วกัน ไม่ใช่เพราะคิดถึงนะ แค่สะดวกเท่านั้นแหละ!”

แล้วเธอก็เดินเข้าไปในบ้าน ทิ้งให้รูริยืนหน้าแดงอยู่นิ่ง ๆ ส่วนลุคก็ยืนมองหลังเธอเงียบ ๆ พร้อมรอยยิ้มบางที่มุมปาก

ลมเย็นจากป่าพัดผ่าน

และหมู่บ้านก็เริ่มกลับมามีชีวิตอีกครั้ง

พร้อมบางอย่างในอดีต…ที่กำลังย้อนคืนมาโดยไม่รู้ตัว