หวานหว่านมองฉางฮว๋ายที่กินอาหารจนปากมันแผล็บ ก่อนจะหยิบผ้ามาให้เขาเช็ดปากอย่างปลงๆ “เจ้าคิดว่าผู้อื่นจะเป็นเหมือนเจ้าที่วันวันรู้จักแต่กินกับกินหรือ” ช่วงนี้ฉางฮว๋ายกินจนจ้ำม่ำขึ้นไม่น้อย เจ้าเด็กบ้านี่ช่างไม่รู้ตัวเลยจริงๆ       นางหันมองฉางรุ่ย...