ตุลธรพยุงนวินดาเข้ามานั่งในเบาะข้างคนขับจัดการคาดเข็มขัดนิรภัยให้เธอเรียบร้อย ก่อนจะปิดประตูแล้วอ้อมมานั่งประจำที่ของตัวเอง

    ภายในรถเงียบลงทันที ได้ยินเพียงเสียงเครื่องยนต์ ส่วนคนเมานอนเอนหัวพิงเบาะ ใบหน้าสวยหวานหลับตาพริ้มสบายใจ ไม่ได้รู้ตัวว่าตอนนี้นอนอยู่ที่ไหน

    ตุลธรพ่นเสียงหัวเราะออกมาอย่างขบขัน เขาเอื้อมมือไปไปลูบแก้มเนียนอย่างเผลอตัว สายตาของเขาอ่อนลงโดยไม่รู้ตัว

    เขาลูบแก้มเธอช้า ๆ ก่อนจะหยุดมือไว้ เหมือนกำลังหักห้ามใจไม่ให้ทำมากกว่านั้น ก่อนจะตั้งสติเพื่อเรียกเธอ

    “น้ำ”

    หญิงสาวขยับหน้าเล็กน้อย คิ้วขมวด ริมฝีปากพึมพำเสียงอืออาเพราะถูกรบกวนจากการนอน

    “อือ...อย่ากวน”

    ตุลหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ ทั้งเอ็นดู ทั้งขบขันกับท่าทางของเธอ

    ดวงตาคมเข้มเลื่อนไปมองด้านหน้าก่อนจะหันกลับมาหาเธอ หลังนิ้วเกลี่ยไปที่ข้างแก้มเนียนอีกครั้ง แล้วตัดสินใจ

    “งั้นก็ช่วยไม่ได้” เขาพูดเหมือนไม่มีทางเลือกเพราะเขาถามเธอแล้วแต่ไม่ได้คำตอบ

    ตุลธรยกยิ้มร้าย ก่อนจะขับรถตรงไปยังที่ที่เขาตั้งใจ

    ลิฟต์ส่วนตัวเปิดออกสู่ชั้นบนสุดของคอนโดหรู ตุลธรอุ้มนวินดาเข้ามาในห้อง ประตูห้องปิดอัตโนมัติ

    เขาเดินเข้ามาวางเธอลงบนโซฟา จัดท่าให้นั่งเอนสบาย ก่อนจะเดินหายเข้าไปในครัว และกลับมาพร้อมแก้วน้ำในมือ

    “น้ำ” เขานั่งลงข้างโซฟา ใช้นิ้วหัวแม่มือลูบแก้มเธอเบา ๆ เพื่อเรียกให้เธอรู้สึกตัว

    นวินดาขมวดคิ้ว ก่อนจะค่อย ๆ ลืมตาขึ้น กระพริบตาถี่ ๆ เธอนอนมองหน้าเขาอยู่แบบนั้น เหมือนพยายามโฟกัสสายตามองคนตรงหน้า

    ตุลธรเห็นว่าเธอรู้สึกตัว ก็พยุงเธอให้ลุกขึ้นนั่ง พลางยื่นแก้วน้ำให้

    “ดื่มหน่อย”

    นวินดาจับแก้วที่ส่งมาจ่อปาก ดื่มน้ำตามที่เขาบอกอย่างว่าง่าย ก่อนจะปรือตามองเขาอีกครั้งพร้อมกับส่งยิ้มแป้นมาให้ หลังจากที่ได้นอนไปพักนึง กับดิ่มน้ำ เหมือนอาการเมาจะทุเลาลงมาบ้างแล้ว

    “หึ” ตุลธรพ่นเสียงหัวเราะออกมา

    “ให้กินน้ำด้วย ใจดีจัง” คนเมาชม โดยไม่เห็นสายตาของเขาที่กำลังมองเธอเลยแม้แต่น้อย

    ตุลธรเอนตัวเข้าไปหาเธอใกล้กว่าเดิมก่อนจะถามเธอ “ใจดีเหรอ” ดวงตาคมกริบไล่ตามการเคลื่อนไหวของเธอ

    เธอมองเขานิ่ง ก่อนพยักหน้าตอบ “อือ”

    “อยากกินอีกไหม”

    นวินดายิ้ม ก่อนจะมองเขาด้วยสายตาหวานเยิ้ม “กินอะไร”ก่อนที่เธอเป็๲ฝ่ายขยับเข้ามาใกล้เอง

    “จะให้กินน้ำอีกเหรอ”

    “ถ้าให้กินอย่างอื่น จะกินไหม”

    “ฉันกินได้เหรอ”

    “ได้สิ”

    ดวงตาของตุลธรมองกลีบปากบางของนวินดาก่อนจะมองขึ้นมาสบตาที่ปรือปรอยมองเขาอยู่ ก่อนจะก้มลงจูบเธอ ลิ้นหนาสอดแทรกเข้าไปหาความหวานจากปลายลิ้นเล็กของเธอ

    ตุลธรจงใจจูบย้ำ ๆ แล้วถอนห่างปากของนวินดา เพื่อดูปฏิกิริยาของเธอ

    เมื่อเห็นว่าเธอไม่ได้มีท่าทางต่อต้าน เขาจึงก้มลงมาชิมความหวานจากเธออีกครั้ง ริมฝีปากของทั้งคู่แตะกันเบา ๆ ในตอนแรก ก่อนจะแ๞๢แ๞่๞ลึกซึ้งขึ้น เมื่อเธอเป็๞ฝ่ายเอื้อมมือมาจับปกเสื้อเขาไว้แน่น

    ตุลธรเหมือนเมาไปด้วยอีกคน เขากระชับนวินดาให้เข้ามาแนบชิดมากขึ้น ไล่ขบเม้นไปตามร่างกายของนวินดา พร้อมลมหายใจหอบรุนแรง เฝ้าคลอเคลียลูบไล้อย่างเพลิดเพลิน

    ตอนนี้ร่างกายของตุลธรเหมือนมีความ๻้๪๫๷า๹มากล้นจนแทบคลั่งเมื่อได้๱ั๣๵ั๱ร่างกายของเธอ

    เขาพยายามห้ามใจก่อนจะผละออก หน้าผากแตะกัน ลมหายใจคล้ายคนเหนื่อยหอบ

    “คืนนี้” ตุลกระซิบ “ฉันไม่มีทางปล่อยเธอไปแน่ ๆ”

    นวินดามองเขานิ่ง ก่อนจะยกยิ้มให้ก่อนตอบ “อือ”

     เพียงแค่นั้นตุลธรก็ไม่สามารถต้านทานความ๻้๪๫๷า๹ที่ถูกจุดชนวนขึ้นมาได้

    ตุลธรรั้งนวินดาแล้วกดจูบลงอีกครั้ง

    นวินดาหอบหายใจถี่เมื่อเขาผละห่าง เหมือนปราณีให้เธอได้สูดอากาศเข้าปอดได้เต็มที่ ก่อนจะเข้าไปขบเม้นหาผิวเนื้อขาวนวลของเธอ ทำให้หญิงสาวรู้สึกเหมือนกำลังจะละลายลงบนโซฟาตัวยาว

    นวินดาครางแ๶่๥ในลำคอ มือเรียวเลื่อนขึ้นไปขยำเสื้อเชิ้ตของเขาจนยับย่น

    ๱ั๣๵ั๱จากฝ่ามือหนาที่เริ่มซุกซนลากผ่านเอวคอดกิ่วขึ้นมายังแผ่นหลัง ทำให้ผิวพรรณของเธอร้อนผ่าวราวกับถูกไฟลาม