นางไม่อยากเชื่อเลยสักนิด

เมื่อครู่นางยังชื่นชมความงามของทัศนียภาพข้างทาง

ทว่าเพียงพริบตา รถม้าวิ่งเร็วผิดจังหวะ นางกำลังจะตะโกนถามสารถีว่าเกิดเรื่องใดขึ้น

รถม้าของนางก็เหมือนถูกกระแทกอย่างแรง รถม้าหมุนคว้าง

ร่างของนางกระแทกผนังของรถม้าหลายครั้ง ราวกับกระดูกทุกชิ้นหลุดออกจากข้อต่อ นางหวีดร้องอย่างลืมตัว จนกระทั้งทุกอย่างสงบลง

นางขยับตัวเพียงเล็กน้อยแต่เจ็บปวดจนต้องหลั่งน้ำตา

หูสองข้างยังอื้ออึง สมองยังมึนงง นางรับรู้การเคลื่อนไหวที่เข้ามาใกล้ ดวงตากลมพยายามเบิกกว้างจ้องมองภาพผ่านม่านน้ำตา

มือที่พอขยับได้ควานหาอาวุธ ทว่านางกลับพบมีดสั้นที่อาจารย์มอบให้ติดตัว นางกำมีดพกแน่นเป็นเพียงสิ่งเดียวที่นางจะไว้ป้องกันตนเองได้

“อย่าขยับ!”

น้ำเสียงแข็งกร้าวดังขึ้นทำเอาร่างของจางฟางซินชะงักงันไปชั่วขณะ

นางมองเห็นใบหน้าผู้เข้ามาไม่ชัด

แต่เป็นกระบี่เปื้อนโลหิตนั้นกลับทำให้เบิกตากว้าง

ปลายกระบี่อยู่ใกล้ใบหน้านางมากจนแทบจะรู้สึกได้ถึงรสชาติคาวเลือดที่ติดอยู่ที่กระบี่

ความเจ็บปวดถาโถมปล้นชิงสติของนางไปจนหมดสิ้น

รสชาติความตายเป็นเช่นนี้หรือ?

แล้วผู้ที่อยู่เบื้องหน้านางคือผู้ใดกัน

มัจจุราชมารับดวงวิญญาณนางหรือ?

เหตุใดใบหน้ามัจจุราชจึงดูคุ้นตาเหลือเกิน!