ฉินฉู่หราน:ราชินีเทพคืนชะตา
บทนำ
สวรรค์แตกสลาย…ไม่ใช่เพราะศึกใหญ่หากเพราะ การทรยศ ท้องฟ้าแดนเทพในวันนั้น ถูกย้อมด้วยโลหิตสีทอง สายฟ้าฟาดผ่าลงมาราวกับฟ้าคำรามด้วยความโกรธเกรี้ยว เทวสถานนับพันพังทลาย กฎสวรรค์ที่เคยมั่นคงกลับสั่นคลอนราวใยไหมขาด
กลางแท่นบัญญัติกฎ หญิงสาวในชุดเทวะสีขาวยืนอยู่เพียงลำพัง ลู่ชิงเหยี่ยน ราชินีเทพสวรรค์ผู้คุมกฎแห่งแดนเทพ ผู้ที่หนึ่งคำเอ่ย หมื่นองค์เทพต้องคุกเข่า ผู้ที่หนึ่งคำตัดสิน สวรรค์ยังต้องยอมศิโรราบ...
แต่ยามนี้นางถูกล่ามด้วยโซ่พลังเทพถูกผนึกศักดิ์ศรีถูกเหยียบย่ำผู้ที่ยืนอยู่เบื้องหน้า ไม่ใช่ศัตรูจากภายนอกหากเป็น คนรักที่นางเคยมอบหัวใจและ พี่สาวร่วมสายเลือด ผู้ที่นางเคยปกป้องด้วยชีวิต“น้องลู่ชิง อย่าโทษพี่เลย” เสียงหวานอ่อนโยนดังขึ้น ราวกับไม่ใช่คนที่กำลังถือกระบี่เทพจ่อคอ
“ตำแหน่งราชินีเทพ…ควรเป็นของคนที่เหมาะสมกว่า” สิ้นเสียงกระบี่ในมือก็แทงทะลุอกโลหิตเทพสาดกระจายลู่ชิงเหยียนหัวเราะเบา ๆ ไม่ใช่เพราะเจ็บปวดแต่เพราะเข้าใจ
“สวรรค์นั้นยุติธรรมเสมอข้าต่างหากที่โง่เขลา” ดวงตาที่เคยสงบนิ่ง แปรเปลี่ยนเป็นความเย็นเยียบก่อนที่ร่างของจะถูกผลักลงสู่ห้วงมิติแตกสลาย คำสาบานสุดท้ายของราชินีเทพไม่ได้ดังสนั่นแต่ลึก…และหนักหน่วง
“หากข้ามีโอกาสอีกครั้งข้าจะทวงคืนทุกอย่างด้วยกฎของข้าเอง”
โลกมนุษย์หลายพันปีต่อมา
คืนที่ฝนตกอย่างหนักในย่านสลัมของมหานครเซี่ยงไฮ้ปลายซอยแคบอันมืดอับ กลิ่นเน่าเหม็นของขยะและน้ำเสียคละคลุ้ง หญิงสาวสองร่างนอนแน่นิ่งอยู่ข้างกำแพงคอนกรีต เลือดไหลซึมจากมุมปากทั้งสองข้างจนเสื้อผ้าเปียกชุ่มแดงฉาน
หนึ่งคือ “ฉินฉู่หราน” คุณหนูตระกูลฉินแต่ในนาม เพราะในความจริงเธอคือ ขยะที่คนในครอบไม่ต้องการ เธอถูกแม่เลี้ยงและลูกสาวของนางแย่งทุกอย่าง ที่พ่อและแม่ของเธอสร้างมา และสองคือแม่แท้ๆของเธอที่จะต้องถูกจำกัดเช่นกัน
ในคืนฝนตกหนักห้าวเต๋อคนสนิทแม่เลี้ยง ก็นำร่างของเธอและแม่ที่ถูกทุบตีเจียนจนใกล้สิ้นลม มาทิ้งให้ตายอย่างโหดเหี้ยมในซอยลึก ในห้วงที่ลมหายใจสุดท้ายหยุดลง...ดวงจิตดวงหนึ่งที่ไม่ยอมสลาย ได้แทรกเข้ามา ความทรงจำสองสาย ปะทะกันราวคลื่นยักษ์ความเจ็บปวดของฉินฉู่หรานและความแค้นของลู่ชิงเหยียนประสานกันราวปราฎิหารหญิงสาวลืมตาขึ้นอย่างช้า ๆ ม่านตาสีดำสนิทแฝงประกายทองวาบขึ้นเพียงเสี้ยววินาที ลมหายใจที่เริ่มริบหรี่ถูกพลังปรานมหาศาลบังคับให้เลือดลมไหลเวียนบาดแผลเริ่มสมานอย่างผิดธรรมชาติ
ลมหายใจกลับคืน ฉินฉู่หรานค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นนั่งฝ่ามือกดหน้าอกของตัวเอง รับรู้ถึงหัวใจที่เต้นแรงอย่างมั่นคง เสียงหนึ่งดังขึ้นในจิตที่แผ่ว สั่น และเต็มไปด้วยความคับแค้น
“เจ้า… เป็นใคร” ริมฝีปากของหญิงสาวยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเย็น…และเฉียบคม!
