วันที่สวมชุดแดงชาด สามีชั่วช้ามองนางด้วยสายตาดูแคลนราวกับว่านางเป็นมดปลวกสักตัว เสร็จพิธีคำนับฟ้าดินแล้วเขาควบม้าไปชายแดนในทันที ไม่ส่งจดหมายมาสักฉบับถึงสองปี
ผู้คนตราหน้านางเป็นฮูหยินไร้ค่า สามีทอดทิ้ง ไร้ทายาทสืบสกุล นางก็ก้มหน้ารับ คอยดูแลรับใช้ตระกูลซูเป็นอย่างดี ยกสินเดิมให้บรรดาพี่น้องของเขาไปใช้ปรนเปรอตนเอง จนเงินของนางร่อยหรอ นางถูกเหยียบย่ำทรมาน ไม่ต่างจากสุนัขสักตัวในจวน
ในภายหลังสามีได้ตำแหน่งรองแม่ทัพ นางถูกหญิงสาวที่สามีพากลับมาจากชายแดน วางยาใส่ร้ายว่าลอบคบชู้กับน้องชายเขา
‘เสนาบดีอวิ๋น’ คุณชายน้อยตระกูลซูผู้นี้ปกป้องดูแลนางด้วยชีวิต...
ตายแล้วเขาไม่มีแม้ที่กลบฝัง ธนูนับพันเล่มฝังอยู่บนร่าง ดวงตาเบิกโพลงมองประตูเมือง ไม่รู้ว่าหญิงสาวผู้เป็นที่รักจะรอดพ้นปลอดภัยหรือไม่
ชาตินี้นางได้กงล้อชะตากลับมาแก้ไขอดีตที่ผิดพลาด รักคนที่ควรรัก ในเงื่อนไขของเทพชะตา ห้ามมิให้แก้แค้น!
“เจ้าบอกว่าชาติก่อนเคยแต่งกับพี่จื่อหาว เป็นเมื่อไร?”
“วันคล้ายวันเกิดข้าอายุย่างเข้าสิบเจ็ดปี ข้าทูลขอพระราชทานสมรสกับคุณชายจื่อหาว ชาติก่อนข้าเคยชอบเขามาก เป็นข้าที่คิดไปเองฝ่ายเดียว เขารังเกียจข้า ทอดทิ้งข้าในวันเข้าหอ ไม่แม้จะเปิดผ้าคลุมหน้าเจ้าสาว เสร็จพิธีกราบไหว้ฟ้าดินเขาก็ควบม้าไปปักหลักอยู่ชายแดน เขาทำให้ข้าถูกรังแกในจวนตระกูลซูถึงสองปี”
อีกสองวันนางจะเป็นวันเกิดนาง! อวิ๋นซีหันไปทางป๋ออวี้ เป็นกังวลไม่น้อย ทว่าลึก ๆ ในใจก็เชื่อว่าคุณหนูเจ้าเล่ห์น่าจะวางแผนล่วงหน้าอย่างรอบคอบ ไม่ให้เหตุการณ์เลวร้ายหวนกลับมาอีกแน่ พวกเขาพร้อมสนับสนุนแผนการของนาง เพียงแต่...
“เจ้ายังชอบพี่จื่อหาวหรือไม่?”
หรูซีหัวเราะ ทั้งน้ำเสียงและแววตาของนางเต็มไปด้วยความเคียดแค้น
“พวกเดรัจฉานตระกูลซูทรมานข้าเหมือนมิใช่มนุษย์ หากว่าข้ายังมีใจให้คุณชายใหญ่ ชาติหน้าสวรรค์คงส่งข้าไปเกิดเป็นหมูแล้วล่ะ”
ช่างตลกร้ายสมเป็นนาง!
นัยน์ตาสีชาดยามนี้ ลึกลงไปปรากฏเปลวไฟลุกโชติช่วง
อวิ๋นซีสะบัดหน้า คิดว่าเขาคงตาฝาดไป เขาปลอบประโลมนางให้สงบสติอารมณ์ลง แนบริมฝีปากบนแก้มนวลเนียน กระซิบข้างหูนางด้วยน้ำเสียงแหบพร่า “หมายความเจ้าชอบข้า?”
“อาหรูไม่ชอบท่าน จะให้ไปชอบใคร พี่อวิ๋นของข้าแสนดีถึงเพียงนี้ ท่านมีรักที่ซื่อสัตย์มั่นคงดั่งขุนเขา...”
“ทำให้ข้าหวงจนเป็นหมาบ้า ตอนนี้กลับมาอ้อนข้า เจ้าจะฆ่าให้ตายหรือไร”
“ไป ๆ ออกไปให้หมด ข้าจะอยู่กับพี่อวิ๋นตามลำพัง” นางโบกมือไล่บ่าวรับใช้ แม้แต่องครักษ์ป๋ออวี้ก็จำต้องเดินถอยออกไป แต่ละคนลอบยิ้มกรุ้มกริ่ม สองคนนี้จีบกันไม่เว้นวัน ไม่รู้เมื่อไรจะแต่งงานกันเสียที...
